Gębolud

Nie należy oceniać książki po okładce, a człowieka po powierzchowności. To mądrość, którą warto zapamiętać, zwłaszcza poznając czarodzieja Gęboluda. Na pierwszy rzut oka, Gębolud to osoba dość odpychająca. Ubiera się w czarne, brudne szaty, jego ogród jest zaniedbany, a dom jest pełen myszy i pająków, sprawiając wrażenie nieprzyjemnego miejsca.Kiedy Gębolud udaje się do łazienki, aby tworzyć swoje paskudne eliksiry, nie może uniknąć zetknięcia się z lepką, brudną klamką. Trudno sobie wyobrazić, aby ktoś taki mógł budzić sympatię, nawet sam Gębolud ma z tym problem. Jest niezadowolony z siebie i swojego życia pełnego smutku. Każdego ranka, patrząc w popstrzone przez muchy lustro, odnajduje w nim obraz nieszczęśliwego i sfrustrowanego czarodzieja, który tak boi się być wyśmiany, że zapomniał o swoich dawnych, pięknych marzeniach.Na szczęście jego marzenia wciąż o nim pamiętają. Ta opowieść pokazuje, jak coś, co wydaje się totalnym niepowodzeniem, może w rzeczywistości stać się naszą szansą na zmianę. Nie trzeba od razu przewracać świata do góry nogami, aby spełniać swoje pragnienia. Czasami wystarczy niewielki krok — jak wyjście z domu, by pożyczyć miotłę od serdecznej sąsiadki.