Funkcjonowanie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej w Polsce

Książka skupia się na szczegółowej analizie mechanizmu obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej w Polsce. Zgodnie z artykułem 118 Konstytucji RP z 1997 roku, inicjatywę ustawodawczą mogą zgłaszać posłowie, Senat, Prezydent RP oraz Rada Ministrów. Dodatkowo, prawo to przysługuje także grupie co najmniej 100 000 obywateli, którzy mają prawo głosu w wyborach do Sejmu. Takie rozwiązanie wprowadzone w 1997 roku po raz pierwszy przyznało obywatelom możliwość zgłaszania projektów ustaw. To prawo można zdefiniować jako przysługujące określonym w konstytucji jednostkom, dzięki któremu mogą one zaproponować projekt ustawy do rozpatrzenia przez Sejm. Proces ten sprawia, że projekt zyskuje formalny status i rozpoczyna się procedura prawodawcza.Procedura ta jest szczegółowo określona przez pięć etapów ustanowionych w nowej Konstytucji i rozwiniętych w regulaminach Sejmu i Senatu. Pierwszym krokiem w tej sekwencji jest zgłoszenie inicjatywy ustawodawczej, po czym następują prace nad projektem w Sejmie, następnie w Senacie (oraz ponowne rozpatrzenie w Sejmie, jeśli Senat wniesie poprawki lub całkowicie odrzuci ustawę), podpisanie ustawy przez Prezydenta RP, a ostatecznym krokiem jest ogłoszenie ustawy i jej wejście w życie.