Felicita! Psychobiografia Felicity Vestvali

Felicita Vestvali to postać, której nazwisko obecnie niewielu przywołuje, mimo że była jedną z najjaśniejszych gwiazd operowej sceny XIX wieku. Rozpoczęła swoją muzyczną karierę w 1853 roku, debiutując w słynnej La Scali. Jej głos o niezwykłej tonacji kontraltu przyniósł jej uznanie, szczególnie dzięki specjalizacji w rolach en travesti, gdzie kobiety wcielały się w postacie męskie.Największą popularność zdobyła Vestvali w Stanach Zjednoczonych, gdzie publiczność okrzyknęła ją "Vestvali the Magnificent". Jej kariera nabrała nowego kierunku w 1863 roku, gdy zdecydowała się porzucić świat opery na rzecz aktorstwa dramatycznego. Jej talent w tej dziedzinie docenił nawet prezydent Abraham Lincoln, co tylko potwierdziło jej status jednej z pierwszych amerykańskich celebrytek. Debiutowała w adaptacjach francuskich komedii, aby później błyszczeć w męskich rolach szekspirowskich, z których Hamlet był najbardziej wyjątkowy.Jako artystka o polskich korzeniach, Vestvali była pionierką w łamaniu ówczesnych kanonów kobiecości. Nigdy nie związała się oficjalnie węzłem małżeńskim i toczyła walkę o równość płci w artystycznym świecie. Jej uroda, choć chwalona, była obiektem spekulacji, co do niestandardowych wymiarów – spory wzrost i szerokie ramiona nie wpisywały się w ówczesne kanony piękna. Przez dwie dekady związana była z niemiecką aktorką Elise Lund, a wspólnie wychowywały córkę Felicity i występowały jako legendarni Romeo i Julia.Ta odmienność sprawiła, że stała się zarówno obiektem kpin, jak i inspiracją dla wielu. Vestvali pozostaje przykładem artystki, która nie bała się podążać swoją drogą, mimo że ta najczęściej różniła się od oczekiwań społecznych jej czasów.