Fajdros

„Fajdros” to jeden z kluczowych dialogów filozoficznych stworzonych przez Platona, znanego greckiego myśliciela, który żył w latach 427-347 p.n.e. i był uczniem Sokratesa oraz założycielem Akademii, a także prekursorem racjonalizmu i idealizmu. Platon przypisuje się autorstwo około 35 dialogów, które są podzielone na trzy główne okresy: wczesny, średni i późny. „Fajdros” należy do okresu średniego, określanego również jako konstrukcyjny, i w pewnej mierze stanowi uzupełnienie „Uczty”, jednak wykracza poza te ramy, analizując nie tylko zagadnienia związane z Erosem, ale również z pięknem. Jak zauważył W. Tatarkiewicz, dzieło to można traktować jako alegoryczny obraz relacji duszy do idei. Publikacja zawiera klasyczne tłumaczenie z posłowiem, objaśnieniami i ilustracjami autorstwa Władysława Wiwickiego oraz dodatkowymi komentarzami i wyjaśnieniami Igora Atanaziewicza.Dialog między Sokratesem a Fajdrosem, zainicjowany nie w Atenach, lecz podczas przechadzki nad rzeką Illisos, obfituje w intrygujące fragmenty. Sokrates zwraca się do Fajdrosa z refleksją nad sztuką wymowy, zastanawiając się, czy nie są wobec niej zbyt krytyczni. Przekonuje, że sama retoryka nie przymusza nikogo do nauki sztuki mówienia bez wcześniejszej znajomości prawdy. Podkreśla, że bez odpowiedniej wiedzy jej opanowanie jest niemożliwe, a człowiek nie będzie w stanie skutecznie przekonywać innych bez jej pomocy.