Esej o człowieku

Ernst Cassirer (1874-1945) był wybitnym niemieckim filozofem żydowskiego pochodzenia, który pełnił funkcję profesora, a także rektora na Uniwersytecie w Hamburgu. W 1933 roku zmuszony był opuścić Niemcy, emigrując najpierw do Anglii, a następnie do Szwecji, gdzie w 1939 roku uzyskał obywatelstwo szwedzkie, zanim osiedlił się na stałe w USA. Cassirer, będący znaczącym uczniem Hermana Cohena, reprezentował neokantyzm i był ostatnim wybitnym przedstawicielem idealistycznej Szkoły Marburskiej. Opublikował wiele prac naukowych, w tym trójtomowe dzieło „Philosophie der symbolischen Formen”. W Stanach Zjednoczonych opracował jego skróconą wersję w języku angielskim, znaną jako „Esej o człowieku”, wydaną w 1944 roku. Cassirer twierdził, że człowieka wyróżnia zdolność do posługiwania się symbolami, co pozwala określić go jako "animal symbolicum". Jak zauważyła H. Buczyńska, zdaniem Cassirera, człowiek poprzez formy symboliczne tworzy swój własny świat. Tradycja, wyobrażenia i pojęcia odgrywają kluczową rolę w tej relacji, pośrednicząc w kontaktach człowieka ze światem. W „Eseju o człowieku”, podzielonym na dwie części, Cassirer bada naturę ludzką, analizując znaczenie symboli oraz wpływ kultury na człowieka w kontekście mitów, języka, sztuki, historii i nauki.