Epopeja krucjat

27 listopada 1095 roku, podczas dziesiątego dnia synodu w Clermont, papież Urban II zwrócił się do całego chrześcijańskiego świata z wezwaniem do zbrojnej obrony wiary. Był to apel Namiestnika Chrystusa o ochronę przed kolejną inwazją muzułmańską, głos prawdziwego dziedzica rzymskich cesarzy o obronę Zachodu oraz nawoływanie najwyższego autorytetu w Europie do ochrony przed azjatyckimi zdobywcami podobnymi do Attyli i poprzedzającymi Mahometa II. Dzięki działaniom Urbana II Europa pozyskała ideę krucjat i doświadczyła ich sukcesu. Turecki islam, który niemal wyparł Bizantyjczyków z Azji do około 1090 roku, szykował się do podboju Europy. Dziesięć lat później zagrożenie dla Konstantynopola zostało oddalone, połowa Azji Mniejszej wróciła pod wpływy cywilizacji greckiej, a przybrzeżne tereny Syrii i Palestyny stały się koloniami Franków. Katastrofa roku 1453, która mogła nastąpić już w 1090, została odwleczona o ponad 350 lat. Wszystko to było efektem świadomej strategii Urbana II. Na jego wezwanie nadciągające niebezpieczeństwa zostały powstrzymane, a wydarzenia przyjęły nieoczekiwany obrót.