Emigracje intymne. O współczesnych polskich narracjach autobiograficznych

Książka odkrywa przed czytelnikiem różnorodne formy emigracji: rzeczywistą, polegającą na zmianie miejsca zamieszkania, oraz metaforyczną, która koncentruje się na wewnętrznych podróżach do głębi własnej psychiki, odkrywaniu ukrytych aspektów tożsamości i konfrontacji z podświadomymi lękami. Przykłady tych procesów są ilustrowane poprzez twórczość takich autorów jak Zygmunt Haupt, Zbigniew Kruszyński, Manuela Gretkowska, Artur Leczycki, Mikołaj Łoziński, Tomasz Piątek, Magdalena Tulli i Michał Witkowski. Staranny dobór twórców pozwala na ukazanie różnorodnych przejawów i funkcji tytułowych emigracji, które można sklasyfikować w cztery kategorie: realne, intymne, literackie i biograficzne. Ważne jest jednak, że te rodzaje nie funkcjonują oddzielnie. Przeważnie występuje nałożenie się przynajmniej dwóch obszarów, które tworzą skomplikowane sploty przypominające labirynty. Przemierzanie ich ma na celu przede wszystkim zgłębienie samego siebie i zastosowanie autoterapii w radzeniu sobie z trudnymi doświadczeniami, takimi jak intensywne poczucie obcości (Haupt, Kruszyński), zmagania z tożsamością kobiecą (Gretkowska), zagubienie w postmodernistycznych przestrzeniach literackich (Leczycki), nieudane próby ucieczki od uzależnienia (Piątek), kompensacja związana z ujawnieniem orientacji seksualnej (Witkowski), ciężar przeszłości (Łoziński) czy akceptacja dziejów życiowych prowadząca do „normalności” (Tulli). Współcześni pisarze, celowo wikłając swoje dzieła w skomplikowane wątki biograficzne, przewrotnie grają swoimi życiorysami balansując na granicy faktów i fikcji. Ostatecznie, to odkrywanie swojej intymności może budzić kontrowersje, jednak ujawnianie prywatnych doświadczeń pomaga w nawiązaniu dialogu z własnym dawno ukształtowanym „ja”.