Elżbieta Granowska. Królowa Władysława Jagiełły

„Nowa pani zawitała. Słyszałam, że mają wołać ją królem.” Chociaż przywilej koszycki uznaje Jadwigę Andegaweńską za królową Polski, poszukiwania odpowiedniego męża, który mógłby zacieśnić więzi z Litwą, prowadzą do Jogajły, poganina z książęcego rodu. W tym pełnym napięć okresie, naznaczonym politycznymi zawirowaniami i konfliktami z Krzyżakami, swoją drogę odnajduje Elżbieta Pilecka. Pomimo upokorzeń, które mocno wpłynęły na jej życie, Elżbieta odkrywa w sobie odwagę, aby stawić czoła wyzwaniom narzuconym przez los. W czasach, gdy niezależność kobiet jest potępiana, jej pomysłowość i upór sprawiają, że staje się dla niektórych "czarownicą", podobnie jak jej matka przed nią. Niespodziewanie, znajduje wsparcie w królu Władysławie Jagielle. Czy uda się jej pokonać przeciwności, znaleźć miłość i zaznać upragnionego szczęścia? „Inni w kryształach odbijają światło, a ja pragnę tego samego. Ale być może to herezja. Nie wierzę jednak, że Bóg by się sprzeciwił. Ileż dobra można zdziałać! Bóg jest przecież światłem! Jakże coś złego mogłoby z tego wyniknąć?” Spojrzała na swojego ojca chrzestnego z rozpaczą wyrytą w oczach. On jednak patrzył na nią inaczej, z podziwem, a może nawet i czymś więcej. Czuła, że każde spojrzenie odzwierciedla ten blask, że nie potrzebuje luster… Zamilkła, czując rumieńce na policzkach. Opis dostarczył wydawca.