Dziś już nikt nie czyta poezji. Pokolenie rupieci

Czuję obawę, że zniknę, tak jak wiatr przemyka przez chwilę. Wydanie tomiku poezji to dla mnie szansa na osiągnięcie pewnej formy nieśmiertelności w oczach zmieniającego się świata. Dla wielu może to być największe uznanie za twórczość, jakie można osiągnąć. Współczesna era komputeryzacji spowodowała, że coraz mniej osób sięga po książki, a jeszcze mniej wybiera poezję. A przecież poezja jest integralną częścią ludzkiej natury, tak jakby była częścią naszego istnienia. Jeśli kiedykolwiek doświadczyłeś głębokiego wzruszenia, to znaczy, że masz w sobie coś z poety. Możesz tworzyć niezwykłe rzeczy tu i teraz, niezależnie od tego, czy wychodzi ci to doskonale, czy przeciętnie.W tej książce znajdziesz wiersze, które mają moc poruszyć twoje serce, zachęcając do poszukiwania czegoś więcej niż tylko tego, co jest bezpośrednio dostrzegalne. Zachęcam do śmiałego zdobywania świata, do stania się integralną częścią kultury, tak by nasze życie doczesne mogło stać się legendą dla przyszłych pokoleń, historią bliską mitom.Naszym przeznaczeniem jest sięgać po to, co wydaje się nieosiągalne, dalej niż gwiazdy. Ta książka ma na celu pozostawienie czegoś po mojej ziemskiej podróży, kawałka duszy i istnienia. To nie jest przejaw pychy, lecz pragnienie wybicia się spośród przeciętności. To świadomość, że życie może być krótkie, ale wspomnienia i twórczość mogą trwać wiecznie. To kwestia wyboru.Decyduję się na opublikowanie tego tomiku, bo mam taką możliwość i nikt tego mi nie zabrania. Jestem w stanie to zrobić i działać. Kiedy nadchodzi koniec, co wtedy okaże się największą stratą, której można było uniknąć?