Dziennik 1934-1935

Juliusz Osterwa prowadził dzienniki przez całe życie, jednak większość zachowanych rękopisów pochodzi z czasów II wojny światowej. Dziennik z lat 1934-1935 zasadniczo różni się od innych, które dotychczas opublikowano. Dokumentuje on okres od 19 lutego 1934 do 22 czerwca 1935, gdy Osterwa był dyrektorem Teatru Miejskiego im. Juliusza Słowackiego. Dzięki jego znaczącej pozycji zawodowej i społecznej, dziennik ten stał się niezwykłym świadectwem wydarzeń, w których brał udział. W swoich zapiskach Osterwa tworzy wyraziste portrety osób publicznych, ludzi teatru, pisarzy, polityków, arystokratów oraz znajomych, posługując się często bezpośrednim i surowym językiem. Równocześnie, niejako na marginesie głównych tematów, kreśli panoramę społeczno-polityczną tamtych czasów, w tym śmierci Józefa Piłsudskiego, zamachu na ministra Bronisława Pierackiego, wizyty Josepha Goebbelsa w Polsce oraz narastającego zagrożenia faszyzmem i radykalizacją społeczeństwa. Teatr także odgrywa istotną rolę w dzienniku, obejmując opisy premier w Teatrze Miejskim, działalności Reduty, występów gościnnych oraz wyzwań związanych z zarządzaniem teatrem. Ważną postacią w tych zapiskach jest córka Osterwy, Elżbieta, która angażowała się w działalność teatru plastyków Cricot. W centrum dziennika znajduje się jednak osobisty wątek — intensywna relacja Osterwy z Hanką Ordonówną, popularną aktorką i pieśniarką, która odsłania emocjonalną i prywatną sferę jego życia. Wydanie dziennika wzbogacone jest solidnym aparatem krytycznym przygotowanym przez prof. Wandę Świątkowską, która w swoich 1032 przypisach prowadzi czytelnika przez meandry biografii, zależności genealogicznych i kontekst historyczny.