Dzieła T.37 Listy

Józef Mackiewicz wyraża swoje rozczarowanie sytuacją polityczną i przyznaje, że z perspektywy czasu żałuje, że nie opowiedział się po stronie niemieckiej przeciwko bolszewikom. Wspomina, że jego decyzje były związane z dezorientującą propagandą tamtych czasów, która prowadziła do niezrozumienia rzeczywistego obrazu sytuacji. Mackiewicz zastanawia się nad rolą polskiej Armii Krajowej, która jego zdaniem nieświadomie stała się sojusznikiem Związku Radzieckiego.Stasys Lozoraitis wspomina czas rewolucji, kiedy pobyt w Rosji wydawał się dynamiczny i pełen oczekiwań na nowe wydarzenia. Opisuje, jak wówczas uczęszczał do gimnazjum i rozwijał się we własnym zakresie, choć główną przyjemność sprawiało mu granie w bilard. Z nostalgią wspomina przeszłość, odczuwając jedynie echo dawnych dni w postaci ulotnego dymu przyniesionego przez wiatr, co zauważają jedynie starsi myśliwi.Wincenta Lozoraitis dzieli się swoimi obawami związanymi z napięciami politycznymi we Włoszech, gdzie narastają strajki i przykłady chuligaństwa. Przejawia się to w obrzucaniu ludzi jajkami i farbami, a także w prowokacjach wobec wiernych, gdzie symbole religijne zastępowane są zdjęciami Stalina i Mao. Lozoraitis postrzega sytuację jako niebezpieczny chaos przypominający czasy Kiereńskiego, przy czym społeczeństwo nie wydaje się radzić sobie bez dyktatorskich rządów.Barbara Toporska natomiast podkreśla, że jedynie pamięć pozostaje jej ojczyzną, jako że fizyczna ojczyzna już dla niej nie istnieje. Jest przekonana, że nawet gdyby bolszewicy zostali odsunięci od władzy, prawdopodobnie czułaby się bardziej obca w swojej ojczyźnie niż na emigracji. Uważa, iż to nie tylko polityka, ale także obyczaje i nawyki kształtują naszą codzienność.