Dzieje rodzin polskich

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, urodzony w 1962 roku, to poeta, który świadomie wybiera życie na obrzeżach głównego nurtu literatury, jednak zdobył wierność licznego grona czytelników oraz uznanie krytyków. Jego dorobek literacki obejmuje m.in. tomy poezji takie jak "Peregrynarz" (1992), "Młodzieniec o wzorowych obyczajach" (1994), "Kamień pełen pokarmu" (1999) oraz "Przyczynek do nauki o nieistnieniu" (2003). W 2002 roku opublikował również zbiór zapisków zatytułowany "Zaplecze". Jego twórczość została doceniona przez młodych krytyków związanych z pismem „Ha!art”, którzy poświęcili mu książkę "jesień już Panie, a ja nie mam domu. Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki i krytycy". W 1998 roku otrzymał Nagrodę im. Barbary Sadowskiej. Obecnie mieszka w Warszawie.W "Dziejach rodzin polskich" Tkaczyszyn-Dycki łączy tragizm z elementami groteski, a liryzm przeplata się z trywialnością, tworząc unikalną i poruszającą estetykę. Tom, składający się z pięćdziesięciu wierszy, ma muzyczną i wielogłosową strukturę, koncentrującą się wokół powracającego motywu umierającej matki. Za tę pracę otrzymał Nagrodę Literacką "Gdynia" w 2006 roku w kategorii poezji.