Dzieci wygnane. Tułacze losy małych Polaków w czasie II wojny światowe

**Dzieci inaczej pamiętają wojnę** Dzieci, takie jak dziewięcioletni Mirek, trzyletnia Ola, pięcioletni Romek oraz ośmioletnia Marysia, doświadczyły wojny w zupełnie inny sposób niż dorośli. Urodzone w trakcie podróży w bydlęcych wagonach na Syberię, często przechodziły przez dramatyczne chwile, z których wiele zakończyło się tragicznie. Pracując w tajdze przy wyrębie lasu, dzieci te zmagały się z codziennymi trudnościami, które dorosłym trudno sobie nawet wyobrazić. Bez opieki rodziców, wiele z nich musiało wcześnie dorosnąć, przejmując rolę opiekunów dla swoich młodszych braci i sióstr. Ich historia to heroiczna saga o przetrwaniu, walce z głodem i zimnem oraz o zapewnieniu bezpieczeństwa swoim bliskim. Dzielne i niezłomne, miały odwagę, by przetrwać sowiecką niewolę, co pozwoliło im podążyć za armią Andersa przez różne zakątki świata, takie jak Iran, Afryka, Indie czy Nowa Zelandia. Te polskie dzieci, mimo iż pozbawiono je dzieciństwa, mają wspomnienia wojenne, które są niesamowicie poruszające. Przypominają o sowieckim barbarzyństwie, a jednocześnie budzą podziw dla ich odwagi i determinacji. Podczas gdy dorosłym może się wydawać, że nasza droga wiodła jedynie w przód, te dzieci i ich rodziny odbywały niezwykłą podróż powrotną do Ojczyzny. Ich droga, usiana krzyżami, symbolizuje walkę i nadzieję na powrót na Kresy. W tej podróży brakuje jednak wielu krzyży, w tym krzyża mojego ojca. Ileż to takich nieoznaczonych miejsc spoczynku?