Działania zaczepne 3 armii na Ukrainie

Na początku 1920 roku Rosja była na etapie kończenia wewnętrznych konfliktów, co pozwalało jej skupić zasoby wojskowe na walce z Polską. Front przeciwko Polsce, początkowo osłabiony i złożony z zaledwie czterech do pięciu dywizji, sukcesywnie wzmacniał swoje siły w miarę, jak inne konflikty były rozwiązywane. Do połowy marca Rosjanie dysponowali już szesnastoma dywizjami piechoty i dwiema dywizjami kawalerii, zgromadzonymi w sile około 89 tysięcy żołnierzy i szabel.W marcu przeprowadzono także reorganizację frontu. Dowódca frontu zachodniego nadzorował obszar na północ od Polesia, aż do regionu Szaciłek. Z kolei na południe od Prypeci, dowództwu frontu południowo-zachodniego podporządkowano XII oraz XIV armię, której główne siły stacjonowały wzdłuż rumuńskiej granicy. Na dalszym południu operowała XIII armia sowiecka, przygotowując się do natarcia na Krym.Po polskim ataku na Mozyrz i Kolenkowicze na początku marca, Rosjanie odpowiedzieli ofensywą, skoncentrowaną nie tylko na Polesiu, ale także na froncie południowym, w szczególności na obszarze na południe od Prypeci. W połowie marca sowieckie dowództwo nakazało XII armii rozpoczęcie szerokiej ofensywy na Równe, a XIV armia miała zaatakować dalej na południe.Dzięki wcześniejszej informacji o sowieckich planach, natarcie to zostało skutecznie odparte. Rosyjskie działania ujawniły jednak, że przerzucają oni tam dodatkowe siły. Pomimo niepowodzenia marcowej ofensywy, wciąż wzmacniano front ukraiński. Na podstawie zebranych danych o przeciwniku na początku kwietnia, stało się jasne, że Rosjanie koncentrują tam większość swoich sił przenoszonych z innych frontów. W świetle tych informacji, Naczelny Wódz postanowił przeprowadzić ofensywę na Ukrainie.