Dybuki

"Dybuki" to opowieść o egzorczmie, który polega nie na wypędzeniu duchów przeszłości, lecz na ich ukojeniu. Zadajemy sobie pytanie, co zrobić z własnym dybukiem? Nie pozbywać się go, lecz pomóc mu odnaleźć spokój.Poznajemy Irene, kobietę nawiedzoną przez dybuka - duch zamordowanej w obozie zagłady żydowskiej dziewczynki. Jak się okazuje, ten dybuk to duch siostry, Mariette, której nie było dane się narodzić przed główną bohaterką. W tej prawdziwej historii młodsza siostra podejmuje trud uporania się z przeszłością, przekazując nam swoje doświadczenia - czasem jako osobisty zapis, czasem jako przestrogę czy życiową lekcję."Dybuki" stanowią próbę literackiego upamiętnienia utraconej siostry poprzez stworzenie jej biografii i niezaistniałych losów. Irene, narodzona kilka lat po wojnie, z fragmentów rodzinnych opowieści buduje narrację, której sama nadaje głos. Pisze książkę, ponieważ inaczej jej historia nie miałaby słuchacza – ani w postaci dzieci, ani boskiego odbiorcy, co podkreśla w Preludium. Nowoczesne spojrzenie Irene, ironicznej feministki o lewicowych poglądach, różni tę książkę od typowych historii potomków ocalałych z Shoah. Przemyślenia psychorabin i postacie takie jak przenikliwa detektywka czy odrodzona Mariette, biolog z Kanady, wzbogacają ten niezwykły przekaz.Siła opowieści pochłania i zmusza do wysłuchania jej do końca. Historie o dybukach, duchach i widmach to zagadki o nas samych, często nieświadomie skrywane. Niezwykłość "Dybuków" nie tkwi wyłącznie w relacji o Shoah, ale w nowatorskiej perspektywie współczesnego dnia, kiedy to odkrywamy hamletyczną, żydowską i freudowską drogę duszy. Cytaty, jak „Izrael jest tylko jednym z dybuków, a porozumienia z Oslo to nieudane egzorcyzmy”, rezonują w umyśle, otwierając nowe spojrzenie. Tym sposobem, poprzez literaturę, przekształcamy swoje życia, dodając im głębi oraz sensu.