Drzazgi

Narracja tej książki skupia się na emocjonalnie złożonej zagadce kryminalnej, w której artystycznie uzdolniony syn, pochodzący z miłości dwojga młodych i niedojrzałych rodziców, zostaje uznany za zdolnego do popełnienia morderstwa. Matka, która samotnie wychowuje syna, zmaga się z poczuciem winy i koniecznością przeanalizowania swojego życia oraz relacji z najbliższymi, przede wszystkim z własną matką. Musi także stawić czoła społecznemu potępieniu, które niekoniecznie jest zrozumieniem. Autorka posługuje się stylem narracyjnym zbliżonym do psychologicznej powieści, używając jednocześnie oszczędnego, ale sugestywnego języka. Wyraźnie oddaje atmosferę różnych miejsc, od miejskiego życia w Łodzi, przez nocne życie w Krakowie, po letnie wakacje nad morzem, wieś w okolicach Legnicy i emigrację na Wyspach Brytyjskich.Piotr Kofta opisuje tę książkę jako specyficzną i nieoczywistą powieść. Czytelnik może natknąć się na zwroty akcji oraz meandrującą fabułę, która gra z jego oczekiwaniami. Choć 'Drzazgami' może prowokować frustrację, autor zachęca, by podjąć to wyzwanie, podkreślając, że literatura nie musi iść utartymi ścieżkami.Autorka korzystała z nietypowych inspiracji, aby uniknąć stereotypowych opowieści o polskiej matce. Zaskoczyła ją internetowa dyskusja, w której matka otwarcie przyznała, że mimo troskliwej opieki nad dziećmi, nie potrafi ich kochać. To wyznanie, a także reakcje innych matek, często zdziwionych i dydaktycznych, skłoniły ją do refleksji nad pytaniem: czy matka zawsze musi kochać swoje dziecko? To prowokacyjne pytanie jest jednym z kluczowych tematów w książce.