Czereśnie zawsze muszą być dwie

„Czereśnie zawsze muszą być dwie” – to inspirujące słowa, które pewien ogrodnik wypowiedział, stając się impulsem dla Magdaleny Witkiewicz do stworzenia tej powieści. Drzewo czereśniowe potrzebuje towarzysza, aby przetrwać i rodzić owoce, co jest doskonałą metaforą dla ludzkich relacji. Czasami najmniej znaczące z pozoru decyzje, podjęte bez większego namysłu, mogą wpłynąć na całe nasze życie, choć nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę. Zosia Krasnopolska doświadczyła tego na własnej skórze, kiedy jednego dnia, zdecydowawszy się na wagary, nawiązała niespodziewaną więź z pewną starszą panią. To początek jej niezwykłej historii, ponieważ wkrótce Zosia dziedziczy zrujnowaną, ale niezmiernie malowniczą willę w Rudzie Pabianickiej. Zanurzona w sadzie czereśniowym posiadłość skrywa sekrety z przeszłości, które z czasem pomagają Zosi odkryć, co w życiu naprawdę się liczy. Gdy pojawia się Szymon, dawne mury mogą stać się tłem dla romantycznego zakończenia. Czy serce Zosi zazna wiecznej wiosny, czy pozostanie w melancholii jesieni? Ta powieść uczy, że patrząc sercem, możemy dokonywać wyborów, które uczynią nasze życie pełnym radości, tak jak czereśnie kwitną śmiało w swojej wspólnej bliskości.