Czasownik

Wiersze Pandelisa Boukalasa stanowią coś więcej niż jedynie poetyckie opisy — to głęboka eksploracja znaczeń zapisanych w słowach. Poeta skupia się na odkrywaniu pierwotnych sensów wyrazów, ich ukrytej etymologii, aby ukazać ich prawdziwą istotę. Traktuje słowa jako samodzielne byty, które są nieodłączną częścią ludzkiej egzystencji. Przypomina o pierwotnym znaczeniu terminu, który niegdyś obejmował wszystko, co wypowiedziane. Zrozumiawszy twórczą moc słów, Boukalas stawia czoła czasowi, śmierci, pustce, chorobie i kruchości bytu. Słowa stają się narzędziem ratunku, bronią w jego rękach, którą używa, by stawić czoła "próżni" i szydzić ze śmierci, przekształcając ją w igraszkę.Mimo wszystko, Boukalas jest świadomy ograniczeń słów w pełnym oddaniu uczuć i złożoności ludzkiego doświadczenia, przede wszystkim wszechogarniającej miłości obecnej w całym tomie. Jednak w „Czasownikach” słowa nabierają ziemskiego wymiaru. Służą jako brama do wolności, "paszport do świata ludzi podobnych", karta przetargowa dająca obcemu poczucie przynależności i bezpieczeństwa, umożliwiając mu poczucie się członkiem wspólnoty mówiącej tym samym językiem.Czasowniki można uznać za bezimienny głos wołający z Hadesu, antyepiczną deklarację sprzeciwu oraz manifest twórcy, który, świadom kontroli nad swoją twórczością, rzuca wyzwanie przeznaczeniu oraz przemijaniu. Przekonany, że choćby ułamek słowa może stać się dowodem istnienia i ocaleniem od zapomnienia, Boukalas tworzy dzieło, które przeszywa i inspiruje poprzez moc zawartą w języku.