Choroba ku śmierci

Søren Kierkegaard, żyjący w latach 1813-1855, był duńskim filozofem, myślicielem religijnym oraz pisarzem, uznawanym za jednego z najważniejszych prekursorów egzystencjalizmu. Początkowo inspirowany filozofią Hegla, z czasem przeszedł do jej zdecydowanej krytyki. Kierkegaard twierdził, że wbrew Heglowi, bytu nie da się zamknąć w ramach jakiegokolwiek intelektualnego systemu. Skupił się więc na jednostce ludzkiej, jej egzystencji i relacji z Bogiem, co skłoniło go do stworzenia filozofii egzystencjalnej, koncentrującej się na indywidualnym istnieniu człowieka.Wśród jego najważniejszych dzieł można wymienić "Albo-Albo", "Trwoga i drżenie" oraz "Choroba ku śmierci". W tej ostatniej książce Kierkegaard eksploruje pojęcie rozpaczy jako fundamentalnej kondycji ludzkiej. Rozpacz, według niego, to nieodłączny towarzysz ludzkich działań i myśli, a zarazem nieodłączna część naszego istnienia. Pomimo głębokiej wiary, która mogłaby być kontrastem dla rozpaczy, Kierkegaard, będący przekonanym o jej konstytutywnej roli w życiu, przedstawia wiarę jako coś, co paradoksalnie może jeszcze bardziej nasycić egzystencję lękiem przed nieuchwytnym wiecznym istnieniem.