Choroba jako metafora. AIDS i jego metafory

Susan Sontag w swoim dziele stworzyła dwa znaczące eseje, które zyskały trwałe miejsce w kanonie humanistyki. W pierwszym z nich autorka podejmuje się rekonstrukcji mitologii gruźlicy i chorób nowotworowych, analizując literaturę oraz źródła naukowe od czasów antycznych po współczesne. Sontag odwołuje się do twórczości takich autorów jak Homer, Baudelaire, Mann, Joyce czy Auden. W swoim badaniu zwraca uwagę na to, jak społeczeństwo stygmatyzuje chorych oraz obnaża fantazmaty ideologiczne prowadzące do demonizacji pewnych chorób. Drugi esej, napisany pod koniec lat 80., przynosi pionierską analizę AIDS i towarzyszących tej chorobie wyobrażeń społecznych. W eseju tym Sontag analizuje, jak współczesne ruchy totalitarne, zarówno prawicowe, jak i lewicowe, wykorzystywały symbolikę chorób. Naziści porównywali osoby „nieczysto rasowe” do syfilityków, a Żydów europejskich do syfilisu i raka, które należy usunąć. Retoryka bolszewików również obfitowała w metafory chorobowe. Trocki, znakomity polemista komunistyczny, chętnie z nich korzystał, zwłaszcza po swoim wygnaniu ze Związku Radzieckiego w 1929 roku. Stalinizm często porównywano do cholery, syfilisu i raka. Kiedy polityczne zjawiska obrazowo przyrównuje się do chorób śmiertelnych, metafory stają się niezwykle dosadne. Obecnie takie porównania prowadzą do wskazywania winnych i domagania się ukarania ich.