Camera lucida

W 1977 roku, w ostatnich latach swojego życia, Roland Barthes, wybitny przedstawiciel francuskiej humanistyki i autor takich dzieł jak "Mitologie" czy "Fragmenty dyskursu miłosnego", podjął się napisania książki poświęconej fotografii po śmierci swojej matki, Henriette Barthes. Jego osobiste pragnienie polegało na odnalezieniu "istoty" zmarłej matki w zdjęciach, które po niej zostały. Zaskakująco, najgłębsze odkrycie poczynił w fotografii z dzieciństwa matki, okresie, kiedy jej jeszcze nie znał. Barthes zdecydował jednak, że fotografia ta nie zostanie pokazana czytelnikowi, uznając, że byłaby dla odbiorców zbyt zwyczajna. Ta prywatna analiza stanowi u podstaw próbę zrozumienia nowego aspektu w sztuce, który Barthes nazywa "chambre claire", co stanowi grę słów z "chambre noire". Fotografię Barthes postrzega jako medium, które uchwytuje rzeczywisty moment, ową chwilę "to było", w przeciwieństwie do malarstwa. Fotografia staje się tutaj odmianą pamięci, wprowadzającą dramatyzm egzystencji. Barthes bada fotografię poprzez studium i punctum, czyli element nagłego "ukłucia", które wywołuje w widzu emocje. Czytelnicy odkryją w jego pracy wiele reprodukcji klasycznych fotografii, które dodatkowo wzbogacają te rozważania, czyniąc książkę unikalnym spojrzeniem na subiektywną historię fotografii.