Bruno Schulz, czyli strategie mesjańskie

Książka autorstwa Henriego Lewiego jest unikalną publikacją, poświęconą twórczości Brunona Schulza, napisaną i wydaną w języku francuskim. Autor określa prozę Schulza jako "białą" z dwóch powodów: z jednej strony niesie ona milczenie wobec osobistych dramatów pisarza, z drugiej - pomija dramatyczne losy jego rodziny, polskich Żydów i całej ówczesnej Polski. Zarówno osobiste doświadczenia, jak i realia lat trzydziestych XX wieku stanowią dla Schulza źródło głębokiego cierpienia. Lewi argumentuje, że utworom Schulza towarzyszy pewien "wstydliwy sekret" związany z jego epoką. Pomija on ją wraz z własnym istnieniem. Autor zadaje pytanie, jak można oddzielić indywidualne losy, takie jak choroba i śmierć ojca, od szerzej rozumianych zbiorowych doświadczeń. Mimo to, w głębszych warstwach twórczości Schulza, Lewi dostrzega "marzenie mesjańskie", które nadaje jego dziełom charakter religijny i eschatologiczny. Istotne mity biblijne, zwłaszcza te dotyczące Józefa i Mojżesza, odgrywają znaczącą rolę w prozie Schulza, a jego postawa wobec nich jest jednocześnie ironiczna i pełna nadziei.