Bezpowrotne

Poezja Joanny Matlachowskiej-Pali wyróżnia się subtelnością i cichym emploi, pozostając zazwyczaj w dystansie do zgiełku. Jej wiersze czerpią z milczenia i zmierzają ku ciszy. To świat codziennych wymagań i nieuniknionych, prozaicznych konieczności, które są bliskie każdemu z nas, ponieważ wszyscy mamy w nim udział. Dotykają one nieuchronności przemijania. Dotychczas autorka łączyła kontrasty i wykorzystywała ubytek, aby dopełniać konteksty. Uwypuklała znaczenie dat, nie zapominając o ich ciemnych stronach. Opisywała ścieżki, które z zamierzeń innych stawały się naszym losem. W jej poezji pragnienia i głody ustępują miejsca nowym potrzebom i pokusom. Tym razem autorka przedstawia ulotne wrażenia, migoczące obrazy i efemeryczne uczucia, które niczym delikatna mgła zdają się rozpływać. To opowieść o kruchych granicach naszego istnienia. Tytułowe "Bezpowrotne" to niejasne kontury, godziny zalegające jak nieopłacony czynsz. To odblaski słów, które ostrożnie wpisują się w pejzaże spojrzeń, niczym rozproszone smugi światła. To poezja schyłku pełni, nadgryzanej każdą kolejną lekturą. Ta książka przypomina o przemijalności rzeczy, o skromności pustki i o tym, że mijające chwile wciąż ustępują miejsca nowym doświadczeniom. Joanna Matlachowska-Pala podąża śladami Ireny Wyczółkowskiej, dalej krocząc ścieżkami codziennych rytuałów, zamykanych szarością każdego dnia.