Azarra

„Aurę zakłócały co jakiś czas pojedyncze flesze z telefonów robiących im zdjęcia jak wybuchy supernowych pośród ciemności kosmosu.”

Ian Marinsky po wysnuciu swoich teorii na temat życia na innych planetach został wyśmiany, żona się z nim rozwiodła i myślał, że już nigdy nie powróci do swojej naukowej kariery. Wszystko się jednak zmienia, gdy Ziemianie dostają komunikat od…Galian. Innej ludzkiej rasy z zupełnie innej galaktyki. Ian, za swoje spostrzeżenia i badania, zostaje w końcu zauważony, będzie mógł uczestniczyć w tym przełomowym dla ludzkości momencie. Jednak… czy na pewno wszystko jest tak kolorowe jak się wydaje?

Galianie – najbardziej rozwinięta rasa ludzka w kosmosie. Wiedzą dużo więcej niż Ziemianie, chcą pokoju, pragną podzielić się swoimi odkryciami i nowinkami technologicznymi. Na czele wyprawy na Ziemię mamy admirała Gerda Plena, ambasadora Kierta Kiertesa III i…tytułową, piękną Azarrę. Która skrywa swoje sekrety…

Zastanawialiście się kiedyś czy jesteśmy sami we wszechświecie? Ja bardzo często. Bo przecież to niemożliwe, że kosmos jest tak ogromny i tylko na takim ziarenku jakim jest Ziemia rozwinęło się życie. „Azarra” daje nieco inny obraz na to zagadnienie niż większość produkcji filmowych czy książek sci-fi. Nie mamy tutaj międzygwiezdnych wojen, zielonych ufoludków czy do niczego niepodobnych istot. Są ludzie. I może… to właśnie jest najbardziej przerażające.

Myślę, że książka ukazała bardzo realny scenariusz pierwszego kontaktu – oczywiście, jeśli założyć, że rzeczywiście nie jesteśmy jedynymi ludźmi w kosmosie. Autor podszedł dość naukowo do tematu, bez spektakularnych bijatyk, bez skakania w nadświetlną. Mam wrażenie, że dostałam coś świeżego.

Ale…No właśnie. Jest „ale”. Pomysł na fabułę jest ciekawy. Wykonanie… trochę gorsze. Na początku książka bardzo mi się dłużyła, prawie w ogóle nie było akcji i tak naprawdę solidne dwie trzecie powieści można by nazwać wstępem do tego, co działo się na ostatnich stu kartach książki. Uważam, że jeśli tyle czasu potrzeba było na wprowadzenie nas w temat, to powieść powinna być po prostu dłuższa.
Druga sprawa – emocje. A raczej ich brak. Niestety prawie nic nie czułam podczas czytania. Ponieważ sama akcja nie skłaniała do tego, ale również w bohaterach nie było tych emocji widać. A jak były, to niezwykle sztuczne i powierzchowne. Bo same postaci też zostały prawie nierozwinięte. Nie dało się do nich przywiązać czy czuć empatii wobec nich. Sam Ian, który obok Azarry był tak naprawdę głównym bohaterem pozostawał nijaki… A może wręcz nieco odrzucający. Wiedzieliśmy o tym, że ma dzieci, ale w ogóle się z nimi nie spotykał, pomyślał o nich raz, a poza tym gotowy był je porzucić i nigdy więcej nie zobaczyć. Trudno takiego gościa polubić.

Postaci nie były charakterystyczne, brak im było oryginalnych cech, oprócz tych bardzo powierzchownych. Niestety w ogóle ich nie czułam. Książka w głównej mierze skupiała się na potyczkach między dwoma ludzkimi rasami, mówiąc o tym, że najeźdźcy zawsze są tacy sami. Filozofia rzeczywiście pojawiła się tutaj, jak to w science-fiction, ale też nie było jej za dużo.

Co mnie zainteresowało to postacie, a może raczej koncept Stwórców – o nich poczytałabym więcej. I jeśli miałaby się pojawić druga część, to zdecydowanie Stwórcy powinni być głównym wątkiem. W jeśli już o drugim tomie mowa (nie wiem, czy będzie) – zakończenie było trochę zaskakujące, otwarte i zostawiło przestrzeń na kontynuację. Ale dobrze byłoby najpierw ją bardzo przemyśleć.

„Nadal będą z góry oglądać nasz świat, który jest dla nich jedynie mgnieniem ulotnej chwili.”