Pierre Louÿs - sylwetka autora

Francuski poeta i pisarz, uznawany za jednego z mistrzów literatury erotycznej we Francji, uczęszczał do École Alsacienne w Paryżu, gdzie zaprzyjaźnił się z André Gidem. Już w czasach szkolnych zaczął publikować swoje teksty literackie, nawiązując relacje z parnasistami, takimi jak José María de Heredia i Leconte de Lisle, oraz z symbolistami. W 1891 roku założył literackie czasopismo „La Conque”, które skupiało się na twórczości francuskich parnasistów i symbolistów. Wśród jego współpracowników znaleźli się takie postacie jak Stéphane Mallarmé, Jean Moréas, Paul Verlaine, Charles Leconte de Lisle, a także debiutujący wtedy Paul Valéry i André Gide. Oscar Wilde zadedykował mu swoje dzieło „Salome”.

Po opublikowaniu w 1894 roku utworu „Astarte”, Louÿs wydał „Pieśni Bilitis”, które miały być utworami jednej z greckich poetek antycznych związanej z kręgiem Safony. Claude Debussy skomponował trzy pieśni op. 66 do tekstów z „Pieśni Bilitis”. Pierwsza powieść Louÿsa, „Aphrodite” z 1896 roku, przyniosła mu dużą popularność. Jego kolejna powieść, „La femme et le pantin” (Kobieta i pajac), została zaadaptowana na scenę i ekran, włącznie z filmem „Mroczny przedmiot pożądania” Luisa Buñuela. W 1897 roku Louÿs nawiązał relację z Marią de Régnier, a we wrześniu 1898 roku został ojcem Pierre’a de Régnier. 24 czerwca 1899 roku poślubił Louise, siostrę Marii, jednak ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1913 roku. W 1912 roku powstała opera „Conchita” skomponowana przez Riccardo Zandonaia, z librettem opartym na powieści „Kobieta i pajac”.

Od 1917 roku Louÿs często używał pseudonimów, takich jak Isthi, i wiele z jego dzieł nie zostało opublikowanych za jego życia. Jego korespondencja również została tylko częściowo opublikowana. Zmarł w wieku 54 lat i spoczął na Cmentarzu Montparnasse.