Nenad Veličković - sylwetka autora

Nenad Veličković, urodzony w 1962 roku w Sarajewie, jest tam również pochowany. Jego kariera literacka obejmuje tworzenie opowiadań, powieści oraz scenariuszy filmowych i telewizyjnych. W swoim dorobku ma sześć książek: trzy powieści, tom opowiadań oraz dwa zbiory tekstów satyrycznych. Do znaczących jego dzieł należą "Koczownicy" ("Konačari"), "Otac moje kćeri" oraz "Sahib: Impresije iz depresije". Na deskach sarajewskiego Teatru Młodych wystawiono już trzy sztuki bazujące na jego twórczości.

Na co dzień Veličković pracuje jako asystent w Katedrze Literatury serbskiej i chorwackiej w Sarajewie. Na swoim blogu zaznacza, że jest dumnym właścicielem dwunastoletniego dalmatyńczyka i pięcioletniego wydawnictwa Omnibus. Niezmiennie poszukuje idealnego czarnego risotta w całym regionie byłej Jugosławii. Gdyby miał porzucić literaturę, rozważałby kariery stolarza lub kucharza. Znany jest ze swojego ateizmu i jest twórcą koncepcji jugofuturyzmu. Pióro to jego ulubione narzędzie do pisania, a jako najbardziej praktyczne określenie języka, którym się posługuje, uważa "jugosłowiański" — sądzi, że najlepiej oddaje esencję bośniacko-chorwacko-serbskiego. Potrafi także porozumiewać się w kilku innych językach, w tym po bułgarsku, słoweńsku, angielsku i macedońsku, pod warunkiem, że mówi się do niego wolno. Unika czytania poczty oznaczonej jako "forward", a elektronicznych petycji nie podpisuje i nie przesyła dalej.

Podczas jednego z wywiadów, zapytany o to, czy możliwe jest utrzymanie się z pisania, odpowiedział metaforycznie: "tak jak z oddychania. To nie wystarczy do życia, ale nie wyobrażam sobie bez tego egzystencji".