Grazia Deledda - sylwetka autora

Włoska pisarka Grazia Deledda, uhonorowana Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury w 1926 roku, urodziła się w Nuoro na Sardynii, będąc jednym z siedmiorga dzieci w zamożnej rodzinie właścicieli ziemskich. Jej ojciec, Giovanni Antonio Deledda, studiował prawo, a zawodowo zajmował się handlem i rolnictwem. Był również miłośnikiem poezji i właścicielem drukarni wydającej czasopisma. W 1892 roku objął urząd burmistrza Nuoro. Matka, Francesca Cambosu, prowadziła dom i wychowywała dzieci.

Grazia ukończyła cztery klasy szkoły podstawowej, a dalszą edukację kontynuowała prywatnie pod okiem profesora Pietro Ganga, który uczył ją włoskiego, łaciny i francuskiego. To on zachęcił dziewczynę do publikacji jej pierwszych prac literackich. Już jako trzynastolatka zadebiutowała opowiadaniami "Sangue sardo" i "Remigia Helder", które opublikowano w 1888 roku w magazynie „L’ultima moda”. W 1892 roku napisała swoją pierwszą powieść "Fior di Sardegna".

W 1900 roku Grazia odwiedziła Cagliari, gdzie spotkała swojego przyszłego męża, Palmiro Madesaniego. Po ślubie para przeniosła się do Rzymu. Jej pierwszym dużym sukcesem była powieść "Elias Portolú" z 1903 roku. W twórczości Deledda często odzwierciedlała piękno i surowość krajobrazu Sardynii, używając go jako tła do ukazywania trudów życia jej bohaterów.

Wyróżnienie Nagrodą Nobla otrzymała za „poetyckie dzieła, w których z jaskrawą plastycznością opisuje życie jej ojczystej wyspy, a także za głębię w podejściu do ludzkich problemów”. Jej liczne utwory obejmują takie tytuły jak "Anime oneste" (1896), "Elias Portolú" (1900), "Cenere" (1904), "Nostalgia" (1905), "Colombi e sparvieri" (1912), "Trzcina na wietrze" (1913), "Il segredo dell’ uomo solitario" (1921), "Annalena Bilsini" (1927).

W dojrzałej twórczości Grazia Deledda często łączyła wyobraźnię z autobiografią, co jest widoczne w powieści "Il paese del vento" z 1931 roku. Dzieło "L’argine" z 1934 roku przedstawia życie jako wyrzeczenie się doczesnych przyjemności i miłości, ukazując poświęcenie jako duchowy cel i drogę do pojednania z Bogiem. Charakterystyczna dla jej późniejszych dzieł jest niezachwiana wiara w Boga i ludzi.

Polscy czytelnicy po raz pierwszy mieli okazję zapoznać się z jej twórczością w 1906 roku, gdy wydano powieść "Popiół" w tłumaczeniu Wilhelminy Zyndram-Kościałkowskiej. W 1934 roku ukazała się "Trzcina na wietrze" w tłumaczeniu Idy Ratinowowej.