Charles Baudelaire - sylwetka autora

Francuski poeta i pisarz, związany z grupą parnasistów i uważany za prekursora dekadentyzmu, już jako młodzieniec został wysłany przez swojego ojczyma w podróż morską na Mauritius, Reunion i do Indii. Wrażenia z tej wyprawy miały kluczowy wpływ na jego późniejszą twórczość. W Paryżu nawiązał kontakty z czołowymi przedstawicielami literatury, jak Théophile Gautier, Jules Banville i Charles Sainte-Beuve. Jego długotrwały romans ze statystką teatralną Jeanne Duval znalazł swoje echo w poezji Charles’a Baudelaire'a. Zafascynowany malarstwem, w 1845 roku opublikował swoje pierwsze studium artystyczne "Salon 1845". W tym okresie zrodził się również pomysł tomu "Lesbijki", który pierwotnie miał być tytułem "Kwiatów zła". W 1848 roku zaczęły ukazywać się jego pierwsze przekłady dzieł Edgara Allana Poe, które stały się równorzędne z jego własną twórczością. Po 1850 roku Baudelaire, tak jak Gustave Flaubert, Théophile Gautier i Charles Sainte-Beuve, był częstym gościem na literackich obiadach organizowanych przez znaną kurtyzanę Apollonie Sabatier. Uwiecznił ją później w wierszu "Do nazbyt wesołej". W 1855 roku wydał szkice o malarstwie, które wprowadziły nowe standardy w krytyce sztuki, zawierające "Metodę krytyczną", "Eugène Delacroix" i "Ingres". Dwa lata później ukazały się słynne "Kwiaty zła", które, choć zdobyły uznanie krytyki i publiczności, zostały potępione przez sąd za niemoralność. Znalazły się w nich ważne wiersze, takie jak "Albatros", "Balkon", "Don Juan w piekle" i "Otchłań". Baudelaire, zafascynowany śmiercią i złem, łączył w swojej twórczości piękno i brzydotę, przedstawiając sugestywne obrazy Paryża jako miasta molocha. "Paryski spleen" (1864) miał być, w jego zamyśle, rozwinięciem "Kwiatów zła". Od 1858 roku, pod wpływem eteru i opium, jego zdrowie zaczęło się pogarszać. W Belgii doznał paraliżu i został przewieziony do Paryża, gdzie zmarł w klinice. Poza wymienionymi dziełami, za życia opublikowano jeszcze "Dzieło i życie Delacroix" (1863), "Malarz życia współczesnego" (1863) oraz dziennik "Moje serce obnażone". Baudelaire, choć długo niedoceniany, wywarł ogromny wpływ na symbolistów i przyszłe kierunki w literaturze. Jego twórczość na język polski przekładali m.in. Mieczysław Jastrun, Stanisław Korab-Brzozowski, Antoni Lange, Wisława Szymborska, Andrzej Międzyrzecki i Antoni Słonimski.