Autoanaliza

Karen Horney (1885-1952) to wybitna niemiecka psychiatra i psychoterapeutka, która w 1932 roku przeniosła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie zyskała renomę jako kluczowa postać amerykańskiej szkoły psychoanalitycznej. Była współzałożycielką Amerykańskiego Instytutu Psychoanalitycznego, a także blisko współpracowała z Erichem Frommem, dzieląc z nim wiele podobnych poglądów. Z biegiem lat Horney zaczęła krytycznie podchodzić do koncepcji Freuda, co znalazło odzwierciedlenie w jej twórczości. Horney napisała szereg wpływowych książek, takich jak „Nowe drogi w psychoanalizie”, „Neurotyczna osobowość naszych czasów” oraz „Autoanaliza”. W tej ostatniej pozycji autorka najpierw przedstawia w skrócie myślenie Freuda, aby następnie poddać je krytycznej rewizji. Głównym zagadnieniem książki jest jednak analiza możliwości i ograniczeń autoanalizy, zgodnie z jej tytułem. Horney zastanawia się, czy możliwe jest prowadzenie skutecznej autoanalizy bez obecności terapeuty. O ile nie jest to możliwe, bada jak powinny wyglądać relacje pacjenta z terapeutą oraz jakie role obie strony powinny przyjąć w trakcie procesu terapeutycznego.