Armeno Iranica. Wspomnienia orientalisty

Prof. dr hab. Andrzej Pisowicz przyszedł na świat 2 listopada 1940 roku w Siedliskach, niedaleko Miechowa, w rodzinie inteligenckiej. Jego fascynacja orientalnymi językami zaprowadziła go na Uniwersytet Jagielloński, gdzie w 1957 roku rozpoczął studia z iranistyki. Cztery lata później poszerzył swoje zainteresowania o armenologię podczas studiów w Erywaniu. W 1963 roku uzyskał tytuł magistra w dziedzinie filologii orientalnej, koncentrując się na dialektologii ormiańskiej.W latach 1966-1967 kontynuował naukę w Paryżu, zgłębiając tajniki języka zachodnioormiańskiego i staroormiańskiego, znanego jako grabar. Po powrocie do Krakowa, w roku akademickim 1972/1973, obronił pracę doktorską z zakresu językoznawstwa ormiańskiego. Jego ścieżka naukowa dalej wiodła przez uzyskanie stopnia doktora habilitowanego w 1985 roku, dzięki rozprawie analizującej rozwój fonologii perskiego języka. W latach 1970-2011 był związany z Instytutem Orientalistyki UJ, a w 2002 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych, co umożliwiło mu objęcie stanowiska profesora nadzwyczajnego.Wśród jego kluczowych publikacji można znaleźć "Gramatykę ormiańską (grabar aszcharabar)" z 2001 roku oraz szereg prac dotyczących języków irańskich, takich jak "Gramatyka kurdyjska Sorani" z 2012 roku (napisana wspólnie z Andrzejem Bartczakiem i Muhamadem Muthafarem Farhangiem) oraz "Gramatykę osetyjską (dialekt iroński)" z 2020 roku.W uznaniu za swoją działalność w komisji uczelnianej Solidarności otrzymał w 2012 roku Krzyż Wolności i Solidarności. Prywatnie, od 1962 roku jest mężem, ma troje dzieci i jest dumnym dziadkiem pięciorga wnucząt.