Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Antyczna sztuka wojenna. Tom 4
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Hans Delbrück, urodzony 11 listopada 1848 roku na wyspie Rugia w Bergen, jest cenionym międzynarodowo pionierem współczesnej historiografii wojskowości. Jego edukacja rozpoczęła się w 1868 roku na uniwersytetach w Heidelbergu i Bonn. W przerwie między nauką, Delbrück zgłosił się jako ochotnik do walki w wojnie francusko-pruskiej w 1870 roku. Kilka lat później, w 1874 roku, podjął się pracy jako nauczyciel Waldemara, szóstego syna Fryderyka Wilhelma.W latach 1882-1885 pełnił funkcję członka pruskiej Izby Posłów z ramienia konserwatywnej Freikonservative Partei, a od 1884 do 1890 zasiadał w Reichstagu. Jego polityczna aktywność obejmowała liczne spory z pruskim rządem, w tym dotyczące ich polityki wobec Polaków i Duńczyków. W 1885 roku został mianowany profesorem historii współczesnej na Uniwersytecie w Berlinie, gdzie zyskano uznanie dla jego prac. Od 1883 roku współredagował periodyk Preussischen Jahrbücher, z którym związany był do 1920 roku.Delbrück z oddaniem rozwijał studia nad historią wojskowości, kontynuując tradycje Carla von Clausewitza. Jego oryginalne podejście, obejmujące dekonstrukcję i rekonstrukcję teorii w historii sztuki wojennej, często prowadziło do polemik z innymi historykami jego czasów. Wśród jego dzieł na szczególne wyróżnienie zasługuje „Historia sztuki wojennej” (Geschichte der Kriegskunst im Rahmen der politischen Geschichte). Ponadto, Delbrück napisał wiele znaczących prac o charakterze porównawczym i monograficznym, takich jak „Die Perserkriege und die Burgunderkriege” (1887) czy „Die Strategie des Perikles erläutert durch die Strategie Friedrichs des Grossen” (1890).Podczas I wojny światowej Delbrück często dyskutował z niemieckim sztabem generalnym na temat strategii stosowanej w konflikcie, a także uczestniczył w pracach komisji pokojowej w Wersalu. Był zdecydowanym przeciwnikiem narracji, że Niemcy przegrały wojnę z powodu domniemanego „ciosu w plecy” zadanego przez Żydów i komunistów (Dolchstosslegende). Delbrück przeszedł na emeryturę w 1920 roku i zmarł 14 lipca 1929 roku w Berlinie.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Hans Delbrück, urodzony 11 listopada 1848 roku na wyspie Rugia w Bergen, jest cenionym międzynarodowo pionierem współczesnej historiografii wojskowości. Jego edukacja rozpoczęła się w 1868 roku na uniwersytetach w Heidelbergu i Bonn. W przerwie między nauką, Delbrück zgłosił się jako ochotnik do walki w wojnie francusko-pruskiej w 1870 roku. Kilka lat później, w 1874 roku, podjął się pracy jako nauczyciel Waldemara, szóstego syna Fryderyka Wilhelma.W latach 1882-1885 pełnił funkcję członka pruskiej Izby Posłów z ramienia konserwatywnej Freikonservative Partei, a od 1884 do 1890 zasiadał w Reichstagu. Jego polityczna aktywność obejmowała liczne spory z pruskim rządem, w tym dotyczące ich polityki wobec Polaków i Duńczyków. W 1885 roku został mianowany profesorem historii współczesnej na Uniwersytecie w Berlinie, gdzie zyskano uznanie dla jego prac. Od 1883 roku współredagował periodyk Preussischen Jahrbücher, z którym związany był do 1920 roku.Delbrück z oddaniem rozwijał studia nad historią wojskowości, kontynuując tradycje Carla von Clausewitza. Jego oryginalne podejście, obejmujące dekonstrukcję i rekonstrukcję teorii w historii sztuki wojennej, często prowadziło do polemik z innymi historykami jego czasów. Wśród jego dzieł na szczególne wyróżnienie zasługuje „Historia sztuki wojennej” (Geschichte der Kriegskunst im Rahmen der politischen Geschichte). Ponadto, Delbrück napisał wiele znaczących prac o charakterze porównawczym i monograficznym, takich jak „Die Perserkriege und die Burgunderkriege” (1887) czy „Die Strategie des Perikles erläutert durch die Strategie Friedrichs des Grossen” (1890).Podczas I wojny światowej Delbrück często dyskutował z niemieckim sztabem generalnym na temat strategii stosowanej w konflikcie, a także uczestniczył w pracach komisji pokojowej w Wersalu. Był zdecydowanym przeciwnikiem narracji, że Niemcy przegrały wojnę z powodu domniemanego „ciosu w plecy” zadanego przez Żydów i komunistów (Dolchstosslegende). Delbrück przeszedł na emeryturę w 1920 roku i zmarł 14 lipca 1929 roku w Berlinie.
