Anaruk, chłopiec z Grenlandii

Opowieść przybliżająca życie, zwyczaje oraz wierzenia Inuitów z Grenlandii ukazuje historię młodego Inuity, który od najmłodszych lat przyzwyczajony był do trudnych warunków życia w roli myśliwego w polarnym klimacie. Czesław Centkiewicz urodził się w rodzinie inteligenckiej, gdzie rodzice szczególną wagę przywiązywali do dobrego wykształcenia swych dzieci – Stanisława, Czesława oraz Haliny. W związku z pracą ojca jako inżyniera przy budowie kolei transsyberyjskiej, rodzina przeniosła się do Kaliningradu, lecz w 1918 roku powrócili do Warszawy. Czesław od młodych lat wykazywał liczne zainteresowania w obszarze techniki oraz sportu, zdobywając umiejętności dzięki działalności w harcerstwie. Organizował kursy dla ratowników oraz kierowców, a także aktywnie trenował narciarstwo i lekkoatletykę, osiągając mistrzostwo Polski w biegach przełajowych w 1925 roku. Po ukończeniu gimnazjum w 1926 roku rozpoczął studia na wydziale elektronicznym politechniki w Grenoble, które kontynuował w Liege, gdzie w 1929 roku uzyskał dyplom. Po powrocie do Warszawy w 1930 roku pracował w Państwowym Instytucie Meteorologicznym, specjalizując się w radiometeorologii i elektrotechnice. W 1932 roku wyruszył jako kierownik na pierwszą polską wyprawę polarną na Wyspę Niedźwiedzią, zwyciężając w konkursie spośród dwustu kandydatów. W skład wyprawy weszli również Władysław Łysakowski i Stanisław Siedlecki. Ekspedycja, obejmująca 13-miesięczne badania, wymagała nie tylko siły fizycznej, ale również umiejętności szycia, prania i gotowania w trudnych warunkach. Doświadczenia te Czesław Centkiewicz zaczął opisywać w listach do swojej narzeczonej, co stało się podstawą jego pierwszej książki „Wyspa mgieł i wichrów". Po powrocie do kraju Centkiewicz łączył pracę zawodową z pisarstwem. W 1938 roku poślubił Alinę Giliczyńską, poznaną jeszcze podczas studiów w Grenoble. Po wybuchu powstania warszawskiego trafił do obozu pracy w Neuengamme koło Hamburga, ale po zakończeniu wojny pełnił rolę dyrektora Okręgu Dolnośląskiego odpowiedzialnego za elektryfikację Ziem Odzyskanych. W 1950 roku razem z żoną powrócili do Warszawy, gdzie kontynuowali swoją działalność literacką, ostatecznie osiedlając się na Saskiej Kępie. Czesław, porzuciwszy pracę zawodową w 1958 roku, oddał się całkowicie pisaniu, a w latach 1950–1980 odbył wraz z żoną około 80 podróży, głównie na tereny Arktyki i Antarktydy, które były szczególnie eksponowane w ich książkach. Fascynacja nieznanymi krainami oraz zachwyt nad ich różnorodnością przewijały się w ich twórczości, dokumentując unikalne piękno tych miejsc. Po śmierci oboje zostali pochowani na cmentarzu Powązkowskim, miejscu spoczynku zasłużonych Polaków.