American Psycho

Są takie książki, po których człowiek nie jest już do końca taki sam. American Psycho to właśnie jedna z nich. Nie jest to lektura łatwa, przyjemna ani taka, po którą sięga się „dla relaksu”. Ale jeśli ktoś od literatury oczekuje emocji - tych prawdziwych, nie zawsze wygodnych - to Ellis daje ich nadmiar.
Patrick Bateman to bohater, którego się nienawidzi, a jednocześnie z fascynacją śledzi każdy jego ruch. Zimny, próżny, uzależniony od wyglądu i statusu - symbol świata, który do dziś potrafi przerażać swoją powierzchownością. Ellis pokazuje Amerykę lat 80., w której wszystko jest na sprzedaż: ciało, styl, a nawet emocje.

To, co najbardziej uderza, to język - precyzyjny jak skalpel. Każda marka garnituru, każdy szczegół wystroju wnętrza, każdy utwór muzyczny - wszystko tu ma znaczenie. Autor z chirurgiczną dokładnością rozbiera na części ludzką próżność i pustkę. Momentami miałam wrażenie, że sama stoję obok Batemana, czując jego obojętność i chłód.
Nie jest to książka dla każdego. Niektórzy pewnie odłożą ją po kilku stronach, zniechęceni brutalnością czy przesadą. Ale jeśli przebrnie się przez ten mrok, pod warstwą szoku i przemocy kryje się coś więcej - niezwykle celna satyra na konsumpcjonizm i moralny rozkład świata, który do złudzenia przypomina nasz własny.
American Psycho zostaje w głowie na długo. Nie dlatego, że jest brutalne. Dlatego, że jest prawdziwe.