160 kartek z dziennika żołnierza

Statystyki związane z Wielką Wojną Ojczyźnianą były bezlitosne. Wskazywały, że życia szeregowego radzieckiego żołnierza na froncie wschodnim wystarczało średnio na dwa tygodnie w czasie ofensyw i miesiąc w trakcie obrony. W takich warunkach wspomnienia zwykłych żołnierzy frontowych są niezwykle rzadkie. Mansur Abdulin miał jednak szczęście i przeżył tam, gdzie wielu innych poległo – pod Stalingradem, na Łuku Kurskim, na słynnej „Wyspie Śmierci” na Dnieprze i na polach Ukrainy. Jego zapiski z frontu to nie tylko sugestywne oddanie grozy wojny, ale także obraz człowieka, który potrafił dostrzec piękno ludzkiej natury i zachować człowieczeństwo, będąc jednocześnie uczciwym i pełnym nadziei na przyszłość. Barwne i nierzadko humorystyczne opisy Abdulina pozwalają uchwycić perspektywę człowieka zrodzonego w czasach po rewolucji, którego życie ściśle splatało się z okresem budowy Związku Radzieckiego. Wspomnienia Mansura Abdulina stanowią cenną opowieść o życiu w trudnych czasach – mówić o tym, co niełatwe dla przeciętnych obywateli żyjących w odległych regionach Kraju Rad. Urodzony w 1923 roku w Suchoj na południowo-zachodniej Syberii, Abdulin od młodości pracował w kopalniach złota. Przebył drogę wojenną od Stalingradu, przez bitwę pod Prochorowką na Łuku Kurskim, forsowanie Worskli i Dniepru, aż po walki na Ukrainie, gdzie został ranny. Za swój wkład wojenny kilkakrotnie odznaczony, w tym Medalem „Za Odwagę”. Po wojnie, jako inwalida, wrócił do pracy jako górnik, pracując również w tajnych kopalniach pod nadzorem NKWD. Te wspomnienia to niezwykły dokument tamtych czasów, świadectwo, obok którego trudno przejść obojętnie.