Żywot św. Piotra Damianiego

Piotr Damiani (1007–1072) był jednym z czołowych reformatorów Kościoła w XI wieku, piszącym liczne traktaty, pisma polemiczne, żywoty, kazania oraz poezje. W 1035 roku dołączył do eremu w Fonte Avellana, a osiem lat później stał się jego przeorem, wprowadzając zwyczaje zapoczątkowane przez św. Romualda. W 1067 roku, zrezygnował z zaszczytów kościelnych, powrócił do swego rodzinnego klasztoru i poświęcił się pracy nad reformą Kościoła jako pisarz. Zmarł w Faenzy w 1072 roku podczas powrotu z misji zleconej mu przez papieża Aleksandra II do Rawenny. Autor żywotu był bliskim uczniem i współpracownikiem Piotra Damianiego, który jako dwudziestolatek po raz pierwszy usłyszał kazanie swego mistrza w Lodi prawdopodobnie w 1059 roku, a rok później wstąpił do eremu w Fonte Avellana, gdzie spędził czterdzieści lat, między innymi jako przeor eremu Świętego Krzyża. Aż do śmierci Piotra, pozostawał jego bliskim współpracownikiem, „sekretarzem”, towarzyszem licznych podróży, naocznym świadkiem jego działań, obserwatorem praktyk ascetycznych oraz portrecistą duchowej i pobożnej wspólnoty Avellanity. Żywot powstał najprawdopodobniej w latach 1076–1082. W 1104 roku Jan został mianowany biskupem Gubbio i zmarł rok później w opinii świętości. Relacje między uczniem a mistrzem były przesycone czułością i duchową przyjaźnią.