Żywe architektury. Analogia biologiczna w architekturze końca XX wieku

W ciągu ostatnich lat konkursy na projektowanie budynków publicznych, zwłaszcza muzeów, często przyciągały projekty znane jako „bloby.” Te komputerowo generowane formy, inspirowane kształtami spotykanymi w przyrodzie, stały się ulubieńcami inwestorów i użytkowników miejskich przestrzeni, odpowiadając na potrzebę tworzenia ikon architektonicznych. Książka analizuje ten trend, skupiając się na twórcach działających od lat 90. XX wieku, którzy czerpią inspirację z natury, by tworzyć innowacyjne projekty. Proces ten jest często realizowany za pomocą zaawansowanych programów komputerowych, które naśladują procesy biologiczne w generowaniu form architektonicznych.Jednak dla niektórych architektów sama technologia cyfrowa nie wystarcza; ich ambitne wizje żywej architektury wymagają użycia biologicznie aktywnych materiałów jako głównego budulca. Niezależnie od podejścia, celem jest stworzenie architektury, która przełamuje tradycyjne postrzeganie budynku jako statycznej konstrukcji. Autorka szczegółowo bada prace takich architektów, jak John Frazer, Dennis Dollens, Alberto T. Estévez, Greg Lynn, Zbigniew Oksiuta, Lars Spuybroek, grupa UNStudio, Marcos Cruz, Steve Pike oraz Rachel Armstrong. Choć wiele z ich projektów nigdy nie zostało zrealizowanych, ich wpływ na współczesną estetykę architektoniczną jest nieoceniony.