Życie podejrzane

W mojej twórczości fotograficznej koncentruję się na socjologicznym wymiarze portretów, ze szczególnym naciskiem na czarno-białą estetykę. Wybieram monochromatyczne kadry nie tylko przez ograniczenia w rozróżnianiu kolorów, ale również dlatego, że odcienie szarości najwierniej oddają dla mnie istotę rzeczywistości, mimo iż wokół nas jest wiele kolorów. Moje fotografie przedstawiają zniszczone dzielnice śląskich miast; niektórzy zauważyli, że bije z nich szczególna czułość wobec portretowanych postaci. Traktuję to jako formę hołdu, który wyraża moją szczerą estymę wobec fotografowanych osób. W czasie przygotowań do jednej z wystaw opisałem swoje ujęcia w sposób, który można równie dobrze zastosować do tego albumu: Bez kolorów, ponieważ w opuszczonych dzielnicach, zamkniętych fabrykach i kopalniach królują szarość i czerń. Robotnicze osiedla Górnego Śląska przeszły zmiany – niegdyś tętniące życiem, dziś często zaniedbane i pozbawione nadziei na poprawę. Tam, gdzie kopalnie i zakłady wciąż działają, sytuacja jest minimalnie lepsza, lecz niemal wszędzie widoczne są zrujnowane uliczki i pustostany. Ludność tych terenów, przybywająca z różnych miast, osiedla się w takich miejscach z przyczyn ekonomicznych, co tworzy enklawy pełne wyzwań i problemów społecznych. Lokalni mieszkańcy z nostalgią wspominają niegdyś świetne lokalizacje jak Lipiny, Chropaczów, Kaufhaus, Kolonia Zgorzelec czy Bobrek. Pomimo szarości otoczenia, ci ludzie zachowują pogodę ducha i silnie angażują się w pielęgnowanie tradycji oraz lokalnej tożsamości.