ZOEpolis. Budując wspólnotę ludzko-nie-ludzką

Dlaczego ośmiornice nie chciałyby zamieszkać w modernistycznym budynku? Jak wygląda kino, które zaspokaja potrzeby zarówno ludzi, jak i owadów? Co wspólnego mamy z kretem i spadającymi liśćmi? Jak napisać przepisy prawa regulujące związki międzygatunkowe? „Zoepolis” to koncepcja wspólnoty łączącej ludzi z resztą natury – rośliny, zwierzęta, grzyby posiadają tu prawa obywatelskie i współtworzą swoje środowisko życia. Książka „ZOEpolis. Budując wspólnotę ludzko-nie-ludzką” łączy refleksje humanistek, architektek, projektantek, prawniczek, kuratorek i artystek nad możliwą realizacją takiej idei. To rodzaj ćwiczenia w projektowaniu utopii, żądaniu czegoś pozornie niemożliwego, jednocześnie stanowiący przewodnik po zakątkach tego wyimaginowanego „Zoepolis”, gdzie między kostkami brukowymi rośnie babka lekarska, a muszki owocówki otrzymują swoją porcję wina w bezpiecznych naczyniach. Wśród współautorów książki są nie tylko ludzie, jak Karolina Kuszlewicz, Marek Krajewski czy Alicja Patanowska, ale także nie-ludzkie istoty, jak Babka Zwyczajna czy Dżdżownica Ziemna. Olga Tokarczuk przyznaje, że oczekiwała na książkę, która proponuje nowy sposób postrzegania świata, prowadzący do bardziej prawdziwej i sensownej wizji rzeczywistości. Z kolei Adam Wajrak zachęca do otwartości umysłu podczas lektury, uznając, że to właśnie szalone pomysły nierzadko ratują świat. Małgorzata Gurowska, autorka, artystka wizualna i kuratorka, poprzez swoje prace podejmuje krytykę relacji między ludźmi a nie-ludźmi, stawiając sztukę w roli narzędzia zmiany i sprzeciwu. Jest profesorką na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Monika Rosińska, socjolożka i wykładowczyni Uniwersytetu SWPS, bada współczesne praktyki projektowe i ich społeczne aspekty. Agata Szydłowska, historyczka sztuki i etnolożka, specjalizuje się w społecznych oraz politycznych kontekstach dizajnu, kierując Katedrą Historii i Teorii Designu na warszawskiej ASP.