Zeszyt istnienia

Adriana Szymańska, urodzona w 1943 roku w Toruniu, to uznana poetka, eseistka i autorka, której twórczość odzwierciedla bogactwo ludzkich emocji i głęboką miłość do świata jako daru od Boga. Jej poezja eksploruje wrażenia, tęsknoty i wątpliwości, które są uniwersalne dla każdego z nas, jednocześnie ukazując otaczający nas świat jako nieskończenie piękny i pełen niespodziewanej hojności, co Szymańska postrzega jako odbicie Bożej łaskawości. Po ukończeniu studiów polonistycznych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, Szymańska przeniosła się do Warszawy w 1970 roku, gdzie współpracowała z "Przeglądem Powszechnym" prowadzonym przez jezuitów jako krytyk literacki. Publikowała swoje recenzje i eseje w czasopismach takich jak "Twórczość", "Nowe Książki", czy "Kwartalnik Artystyczny". Debiutowała tomem wierszy "Nieba codzienności" w 1968 roku, a w kolejnych latach wydała szereg zbiorów poetyckich, w tym "To pierwsze" (1979), "Nagła wieczność" (1984), "Kamień przydrożny" (1993), "Requiem z ptakami" (1996), "Zielone rolety" (2021) oraz "Epilog z gwiazdą" (2023). Szymańska jest również autorką esejów z podróży "Dziedzice i barbarzyńcy. Notatnik amerykański" (2017), a jej książki były tłumaczone na wiele języków. Brała udział w międzynarodowych festiwalach poetyckich, takich jak Chicago Sisters City Program i Internacional Writing Program w Iowa City. Laureatka licznych nagród literackich, w 2018 roku otrzymała Medal im. ks. Jana Twardowskiego za całokształt twórczości. Od 2002 roku mieszka w Pułtusku.