Zawiła beztęsknota

"Zawiła beztęsknota" to literackie dzieło Justyny Kowalskiej, które ujawnia jej wrażliwość i umiejętność unikania blasku reflektorów. Słowa, które tworzy, pełnią rolę zarówno schronienia, jak i głosu jej wiary w bogactwo wszechświata oraz relacje, które z niego czerpie. Jak sama autorka opisuje, jej zbiór poezji nie powstałby bez spotkań z ludźmi, towarzyszyli jej na różnych etapach życia. Niektórzy z nich pozostali na jej drodze, inni odeszli. Wiersze w tym tomiku są zapisem nie tylko jej własnych doświadczeń, ale także echem historii tych, którzy ją otaczali. Każdy wers odzwierciedla relacje z osobami, które ją wspierały i inspirowały, jak również te, które zawiodły i zraniły. Justyna Kowalska, teatrolożka i producentka teatralna, urodzona w Łodzi w 1992 roku, obecnie mieszka i pracuje w Warszawie. Od najmłodszych lat związana z teatrem, wciąż pozostaje jego oddaną entuzjastką. Chociaż kiedyś marzyła o aktorstwie, szybko odkryła, że bardziej odpowiada jej praca za kulisami niż na scenie. Zaintrygowana możliwością reżyserii, snuje plany na przyszłość. Jej charakterystyczna wrażliwość, choć czasem trudna do przyjęcia, ujawnia się przy bliższym poznaniu. Inspirują ją słowa Wisławy Szymborskiej, określające jej naturę jako pełną zachwytu i rozpaczy. Pisanie jest dla niej sposobem na odnalezienie ukojenia, a jej fascynacja światem prowadzi ją do marzeń o życiu w Corralejo, gdzie pragnie założyć kawiarnio-księgarnię. Na co dzień podąża za zasadą: najpierw czułość, łącząc to z zainteresowaniem światami równoległymi i siłą Księżyca.