Zarządzanie w XXI wieku według teorii integralnej i paralelnych

Monografia inspirowana pracami K. Wilbera i J. Wade?a prezentuje integralną teorię zarządzania, nawiązującą do teorii AQAL. Autor wprowadza swój model czterech sekwencji zarządzania, które odpowiadają ćwiartkom AQAL, co pozwala zastosować je w praktycznej rzeczywistości zarządzania. W rezultacie powstaje zintegrowana teoria zarządzania, zawierająca osiem kluczowych twierdzeń. Po pierwsze, rozwój epoki przemysłowej i globalizacji wpływa na znaczenie normalizacji i instytucjonalizacji zarządzania, prowadząc do wzmocnienia organizacji (rozdz. 1). Globalizacja sprzyja z kolei zarządzaniu międzyorganizacyjnemu, co przyczynia się do wzrostu specjalizacji i innowacyjności, podnosząc konkurencyjność (rozdz. 2). Zarządzanie wiąże się z obiektywizacją, która umożliwia jego zakotwiczenie w rzeczywistości (rozdz. 3). Globalizacja przesuwa organizacje w stronę decentralizacji i struktur horyzontalnych, promując samozarządzanie (rozdz. 4). Wraz z globalizacją rośnie znaczenie miękkich czynników zarządzania (rozdz. 5). Przemiany te wspierają rozwój relacji międzyorganizacyjnych oraz sieci współpracy, co wzbogaca organizacje o te czynniki (rozdz. 6). Sieci i klastry organizacyjne są kolejnym elementem sprzyjającym instytucjonalizacji (rozdz. 7). Ostatecznie, współpraca międzyorganizacyjna umożliwia elastyczne zarządzanie procesami globalizacji, wprowadzając efektywne instrumenty stymulacji tego procesu (rozdz. 8).