Zakopane Henryka Sienkiewicza

Wiele miast w Polsce ma ulice nazwane na cześć Henryka Sienkiewicza, ale tylko w Zakopanem pisarz faktycznie mieszkał przez dwa lata niedaleko takiej ulicy. Choć tworzył swoje dzieła w różnych miejscach, to żadne z nich nie miało takiego wpływu na jego język, jak Zakopane. Tutaj Sienkiewicz jednocześnie narzekał na pogodę, warunki czy znajomych, jak i się nimi zachwycał. Wracał tu wielokrotnie, przezwyciężając liczne trudności, z zamiarem osiedlenia się na stałe, choć równie często się zarzekał, że nie wróci. W Zakopanem napisał szkic do swojej najbardziej znanej powieści, z myślą o jego publicznym odczytaniu w celu zebrania funduszy na nowy kościół. To właśnie tutaj przywoził swoją rodzinę oraz afrykańskie trofea, a także dżekiego jamnika i małpę oraz trzecią żonę. Miejscowi w Zakopanem, uznając Sienkiewicza za symbol miejscowości, widzieli w nim połączenie urokliwej wioski z intelektualnym centrum. Mimo że był ozdobą europejskich salonów i laureatem literackiej Nagrody Nobla, w Zakopanem czuł się jak u siebie, częściej można go było spotkać na Krupówkach niż gdziekolwiek indziej.Książka "Zakopane Henryka Sienkiewicza" przypomina czytelnikom o znaczeniu tego miejsca w życiu autora "Trylogii". Ukazuje miejsca, które odwiedzał, ludzi, z którymi się spotykał, oraz wydarzenia, które wpłynęły na jego twórczość. Sienkiewicz zakopiański to nie posągowy bohater z pomnika, lecz żywy człowiek pełen sprzeczności – wesoły, dowcipny, czasem złośliwy, kochający ojciec, ale i rodzinny tyran. Był mistrzem organizacji pracy i życia towarzyskiego, który pod Giewontem potrafił łączyć intensywną pracę literacką z barwnym życiem towarzyskim oraz zaangażowaniem w sprawy polityczne i społeczne. Postać autora, choć naiwna w osobistych kwestiach, była świadoma roli swojej twórczości w świecie jeszcze walczącym o polskość. W Zakopanem Sienkiewicza się uwielbiało, czytało, szanowało, ale i plotkowało o nim, a czasem nawet zapominało.