Zakaz publikacji w prasie danych osobowych i wizerunków osób publicznych podejrzanych lub oskarżonyc

Czarna opaska na oczach, inicjał nazwiska oraz informacje o zawodzie czy charakterystycznych cechach osoby to technika często używana w mediach w odniesieniu do osób podejrzanych lub oskarżonych o przestępstwa. Mimo że metoda ta ma na celu ukrycie tożsamości, w rzeczywistości często staje się zagadką łatwą do rozwiązania. Dziennikarze korzystają z tej strategii świadomie, zwłaszcza gdy dotyczą one osób publicznych takich jak politycy, sportowcy, dziennikarze czy artyści.Media podejmują działania pozorowanej ochrony tożsamości podejrzanego, mimo że często nie przynosi to faktycznych efektów. To skłania do refleksji nad tym, dlaczego próbują ukrywać coś, co jest i tak łatwe do zidentyfikowania. W kontekście poprawnego odbioru materiału prasowego, kluczowe jest pytanie, kto jest głównym tematem artykułu i jakie zarzuty są mu stawiane, a nie sam fakt toczącego się postępowania.Omawiane zagadnienia stanowią przedmiot badania w monografii, którą analizuje autorka. Przeprowadza ona ocenę zgodności artykułu 13 prawa prasowego z Konstytucją RP oraz normami międzynarodowymi, zwracając uwagę na racjonalność oraz zasadność istnienia tych przepisów. Autorka dotyka również kwestii stygmatyzacji osób podejrzanych i oskarżonych, która jest jednym z powodów, dla których argumentuje się za utrzymaniem kamuflażu. Książka stanowi także fundament do dyskusji o potrzebie zmian i kierunkach, jakie te zmiany powinny obrać w przyszłości.