Zabawa w wilka

Bohumil i Bohumila przeprowadzają się z synem z miasta na wieś w nadziei na uratowanie swojego związku. Wkrótce odkrywają, że zamiast upragnionej idylli wpadają w duszną atmosferę zamkniętej, nieprzyjaznej społeczności. Dzień po dniu pojawiają się kolejne niewytłumaczalne zdarzenia i makabryczne incydenty, a granica między rzeczywistością a koszmarem staje się coraz bardziej rozmyta. Wokół ich samotnie położonego domu, który osadzony jest głęboko w wąwozie, każdej nocy krąży jakieś duże stworzenie. Niezwykle plastyczna powieść autorstwa Zuzany Hovej stanowi artystyczne połączenie prozy z horrorem i baśnią; to historia, którą najlepiej delektować się, pozostając w bezpieczeństwie miejskiego otoczenia. Autorka czerpie inspirację z twórczości dawnych i współczesnych mistrzów grozy, takich jak Karel Jaromír Erben czy Angela Carter, by oczarować, przestraszyć i całkowicie wciągnąć czytelników do świata swojej "Zabawy w wilka". Książka ta została nominowana do prestiżowej nagrody Magnesia Litera w kategorii Proza. Zuzana Rihova, urodzona w 1981 roku, jest znaną literaturoznawczynią i pisarką, absolwentką bohemistyki i komparatystyki na Uniwersytecie Karola w Pradze. Od 2007 roku związana jest z Instytutem Literatury Czeskiej w Czeskiej Akademii Nauk, gdzie w 2013 roku otrzymała wyróżnienie za swoje osiągnięcia badawcze. W latach 2014-2017 pełniła funkcję kierownika katedry bohemistyki na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jej badania naukowe koncentrują się na czeskiej awangardzie i modernizmie. Pisanie to jej największa pasja. Zadebiutowała w 2016 roku tomem poezji "Pust mi si t do domu", a jej prozatorski debiut "Evika" ukazał się w 2018 roku. "Zabawa w wilka", wydana w 2021 roku, została przetłumaczona na kilka języków obcych i również otrzymała nominację do Magnesii Litery. Jej najnowsza proza poetycka, "Rok proměny", ukazała się w 2024 roku. Zuzana Rihova mieszka w Pradze, a w wolnych chwilach biega, trenuje z kettlebell i chodzi z córkami na grzyby.Mieszkańcy wioski mawiają, że dom Bohumila i Bohumili jest chory. Nikt nie wie czemu – może dlatego, że znajduje się na dnie parowu. Do domu prowadzi kamienista droga znikająca między wilgotnymi łopianami i porośniętymi kleszczami paprociami. Chory dom, do którego nie docierają promienie słoneczne. Położony tak głęboko w wąwozie, że słońce nie może go dosięgnąć. Prześwit blokuje stary świerk, którego nikt nie odważył się wyciąć. Jego korzenie są głęboko zakorzenione, sięgając do miejsc, gdzie nawet najtrwalsze narzędzia są bezsilne. To istny labirynt, w którym kryją się dżdżownice, stonogi, chrząszcze, a także ludzkie kości i czaszki. W tych korzeniach Bóg wie co jeszcze się skrywa. Dom przyjmuje swoich mieszkańców z dziwną obojętnością. Bohumil nie był świadomy, że dom jest „chory”. Bohumila także nie była poinformowana, że wszyscy, którzy kiedykolwiek się tu osiedlili, w końcu zachorowali, umarli albo zostali zmuszeni do uczestnictwa w jakiejś niejasnej zabawie.