Z pogranicza

"Si Deus est, unde malum?" — to pytanie, które w 1710 roku zadał Gottfried Wilhelm Leibniz, stało się przedmiotem refleksji wielu wybitnych filozofów i poetów. Magdalena Stawowy, w swoich wierszach, również podejmuje ten dylemat, starając się zgłębić skomplikowaną relację pomiędzy złem a materią. W tomiku jej poezji zło stanowi centralny temat, a materia jawi się jako nieodłączna część wszystkiego, co istnieje w czasie i przestrzeni. Autorka rozważa ludzki los, cierpienie i śmiertelność jako nieuniknione elementy istnienia. Pomimo tych ciężkich tematów, człowiek, postrzegany jako pan całej ziemi, narzucił własne podziały na materię: na tę z bożą iskrą, na podobieństwo Boga, zdolną do rozróżniania dobra od zła, i tę pozbawioną tego błogosławieństwa, bez moralnych praw i życia po śmierci, jak twierdził św. Tomasz z Akwinu. Stawowy nie występuje przeciwko humanizmowi, ale krytykuje antropocentryzm, zgodnie z którym człowiek jest centrum i celem Wszechświata. Podważa też klasyfikację cierpienia na zawinione i niezawinione i ideę, że tylko człowiek doznaje świadomego cierpienia. W wierszach zawartych w tej kolekcji można znaleźć również refleksje na temat transformacji świata newtonowskiego, w którym bogowie i religie stanowiły naturalny element rzeczywistości, w nową „kwantową rzeczywistość”. Ta nowa rzeczywistość zderza się boleśnie z dotychczasowymi przekonaniami, stawiając przed nami nowe wyzwania w zrozumieniu świata. Stawowy zaprasza czytelnika do podjęcia tej intelektualnej podróży, oferując przemyślenia i refleksje, które mogą zainspirować do własnych poszukiwań odpowiedzi.