Wysokie niebo nad Madrytem

Almudena Grandes zauważała, że choć Madryt jest pięknym miastem, sam o tym nie wie. Urok ten jest jednak pewien specyficzny, czasem dwuznaczny, jak wtedy, gdy różowy odcień budynków harmonizuje z widokiem świńskich nóg w sklepie mięsnym. Stolica Hiszpanii nigdy nie pretendowała do miana najnowocześniejszej czy najbardziej turystycznej na Półwyspie Iberyjskim. Pomimo opinii, że Madryt to twór wyobraźni, Klaudia Pieszczoch podkreśla, że jego historia i urok mogą dorównać nawet Barcelonie czy Toledo. Przewodniczka prowadzi przez place, gdzie starsze kobiety z różowymi włosami relaksują się, pijąc clara con limón. Lavapiés, dzielnica znana ze swojej różnorodności kulturowej, to kolejne miejsce na mapie jej opowieści. Odkrywa dzielnice, będące kolebkami ruchów społecznych i barwną Chuecę z otwartym na ludzi i zwierzęta Kościołem Świętego Antoniego. Zainteresowanie budzi również madrycka movida, słynny ruch kontrkulturowy Hiszpanii. Historią pełną faktów i literackich odniesień kreśli obraz miasta kontrastów, którego mieszkańcy są znani z gościnności i bezpretensjonalności. Oficjalny hymn Wspólnoty Madrytu wyraża tę wyjątkową tożsamość: aby być kimkolwiek, trzeba być Madrytczykiem. Madryt to nie miasto jak z katedry; to przestrzeń, która uciekła z nabożeństwa, rosnąc tyłem do Pałacu Królewskiego, gdzie króluje swoboda i energia. W zbiorowej wyobraźni nie jest to miejsce o konkretnym kształcie, bardziej przypomina postać z obrazu Velázqueza – jest śmiałe, nieco przerysowane, ale niewątpliwie fascynujące.