Wyprawy krzyżowe. Bizancjum

Już w III wieku rozpoczęły się procesy podziału imperium rzymskiego, a ostatecznego rozłamu dokonał cesarz Teodozjusz I Wielki w 395 roku. Wówczas utworzone zostało cesarstwo wschodniorzymskie, później znane jako bizantyjskie, które objęło takie tereny jak Bałkany, Azję Mniejszą, część Armenii, Syrię z Palestyną, Egipt wraz z Cyrenajką oraz wyspy Morza Egejskiego, Kretę i Cypr. Stolica tego rozległego państwa, ustanowiona jeszcze za czasów Konstantyna Wielkiego w 330 roku, znajdowała się w Konstantynopolu, wcześniej znanym jako Bizancjum. W tym wieloetnicznym imperium kluczowe znaczenie miały rzymska administracja i prawo, a także kultura i język grecki. Bizantyjskie imperium przez tysiąc lat chroniło wschodnie granice Europy, co umożliwiło kontynentowi rozwój w obecnym kształcie. Autor książki przybliża okres, w którym religijność zaczęła odgrywać istotną rolę w wojskowości Bizancjum. Wówczas przestarzałe wzorce antyczne zostały zastąpione nowymi, w których chrześcijanie nie brali czynnego udziału w walkach, skupiając się na angażowaniu do obrony barbarzyńców, wszystko to pod wpływem idei "świętej wojny".