Wszystkie nasze obietnice

Na wstępie zaznaczę, że bardzo trudno zrecenzować mi tę książkę… Dlaczego? Ponieważ nic, co powiem o pisarstwie Colleen, nigdy nie odda właściwie moich odczuć związanych z jej powieściami. Na szczęście dla niej moje recenzje nie mają żadnego wpływu na jej sukces (ha!). Colleen nie potrzebuje nas, żeby sprzedawać swoje książki, ona już prawie nie potrzebuje recenzji! Na tylnej okładce jej książek mógłby widnieć napis: "Przeczytaj tę książkę", a my bezmyślnie podążalibyśmy do księgarni jak stado zombie w “The Walking Dead”. Pisarstwo Colleen jest sprawdzone i prawdziwe. Pozwala czytelnikom otworzyć serca na możliwości, których prawdopodobnie nigdy nie brali pod uwagę, poczuć wszystkie uczucia i zamknąć książkę oświeconą i odświeżoną.

Mimo tych wszystkich zalet, nadal bałam się czytać tę książkę. Mam wrażenie, że na wiele sposobów świat zniechęca ludzi do zawierania małżeństw, zakładania rodzin i cieszenia się dobrem płynącym z kochającego się związku. Po przeczytaniu wstępu obawiałam się, że będzie to kolejna historia, która nada małżeństwu złą sławę. Najwyraźniej powinnam bardziej ufać Colleen.

Moją ulubioną rzeczą we “Wszystkich naszych obietnicach” były niedoskonałości. Nie bójcie się, jak zwykle Colleen pisze bezbłędnie, a jej opowiadanie wciągnęło mnie od pierwszego zdania. Jednak związek Grahama i Quinn jest niedoskonały, tak jak reszta naszych ludzkich relacji, i to było absolutnie odświeżające! Większość romansów zabiera nas w niewyobrażalne podróże z pięknymi ludźmi, pięknymi miejscami i burzliwymi historiami miłosnymi. Nie zrozumcie mnie źle, ja też lubię takie książki! Miło jest od czasu do czasu uciec od rzeczywistości i poczytać szczęśliwą historię, realistyczną lub nie. Jednak pod pewnymi względami te historie mogą nas skazać na porażkę w prawdziwym życiu, zwłaszcza jeśli oczekujemy, że nasze własne historie będą tak doskonałe jak te, które czytamy. Większość książek kończy się w momencie, gdy bohaterowie biorą ślub lub w epilogu pojawiają się bohaterowie z dwójką dzieci i czułym happy endem. Colleen Hoover zabiera swoich czytelników poza szczęśliwe zakończenie do środka małżeństwa, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam w powieściach romansowych.


“Wszystkie nasze obietnice” to ten rodzaj powieści, w której wiesz, że trudna droga prowadzi do lekcji, która trwale cię naznacza. I tak właśnie było w moim przypadku. Naznaczyła mnie, pozostawiając cięcia, siniaki i krwawe odciski dłoni na całym moim sercu. Nie potrafię tego opisać. Dotknęło mnie to fizycznie. Wykończyło mnie psychicznie. Emocjonalnie naznaczyła mnie blizną. To było doświadczenie czytelnicze, któremu nie jestem w stanie oddać sprawiedliwości. A mnie zaparło dech w piersiach, tak bardzo mnie poruszyła. To szalone uczucie. Patrzę na mojego męża, myślę o rzeczach, głębokich rzeczach i czuję, jak zmienia się we mnie perspektywa. Historia Grahama i Quinn jest pełna smutku, ale też głębokiej nadziei, i to właśnie ona zabłysnęła na końcu.

Przenosząc się z przeszłości do teraźniejszości, książka “Wszystkie nasze obietnice” pokazuje nam początkowo rozwijający się związek Quinn i Grahama, a następnie ich rozpadające się małżeństwo. Ta para przyprawia o dreszcze. To brutalne, a jednocześnie wspaniałe, gdy czytasz o tych dwojgu ludziach, którzy kiedyś byli tak zakochani, tak szczęśliwi, tak wolni, zabawni i fantastyczni, a teraz są całkowicie pochłonięci przez ból i smutek, beznadzieję i frustrację. Wiem, że czułam się przez to torturowana, swędziała mnie skóra. Moje serce krwawiło, waliło i płakało, a czasami czułam się tak, jakby chciało wyrwać się z mojej piersi. Tak bardzo dotknęły mnie zmagania tej pary. To, co przydarzyło się Quinn i Grahamowi, może przydarzyć się każdemu, dlatego jest to tak bolesne. W tej historii nie ma ani jednego momentu niewiarygodności. Każde słowo jest dokładnym przedstawieniem tego, co może się wydarzyć w małżeństwie, gdy skupiamy się na tym, czego nie możemy mieć, gdy zaczynamy pozwalać, by negatywne rzeczy kształtowały nasz światopogląd i pochłaniały nas.

Bez względu na to, czy zmagamy się w naszych związkach w taki sam sposób jak Graham i Quinn, myślę, że ich historia jest prawdziwa i możliwa do odnalezienia przez każde małżeństwo, a także stanowi praktyczną wskazówkę dla każdego, kto rozważa długoterminowy związek w swoim życiu. Choć bardzo byśmy chcieli, żeby tak było, życie to nie powieść romantyczna. Życie jest trudne, nieuporządkowane, a miłość nie jest doskonała, ponieważ ludzie nie są doskonali. Piękno małżeństwa polega na tym, że decydujemy się kochać w tym bałaganie i pomimo niedoskonałości.

Choć w tej historii jest wiele oczywistych wątków, głównym tematem, który zwrócił moją uwagę, była komunikacja i jej znaczenie w związkach. Bez niej negatywne myśli i urazy narastają z czasem, prowadząc do ogromnej bariery między ludźmi, której w końcu nie da się pokonać. Colleen jasno przedstawia tę koncepcję, pokazując, że większości problemów można by uniknąć, gdyby bohaterowie porozmawiali o wszystkim, czego każdy z nas mógłby się nauczyć.

Jestem bardzo wdzięczna za możliwość przeczytania tego pięknego i otrzeźwiającego spojrzenia na życie i miłość. Doceniam lekcje, które Colleen zawarła w tej historii - kochać życie, które się prowadzi, i kochać osobę, którą się kocha. Colleen przywraca czytelnikom podstawy po tym, jak życie wszystko pomieszało. To będzie historia, która zostanie ze mną na całe życie.

Colleen to moja ulubiona autorka, czytałam wszystkie jej książki i po prostu uwielbiam, a „Wszystkie nasze obietnice” to książka, która zostaje w sercu na dłuuuuuugo po przeczytaniu. Od pierwszych stron pełna emocji, bólu, ale też miłości i nadziei. Colleen ma niesamowity dar opowiadania o uczuciach w taki sposób, że po prostu dosłownie przeżywa się wszystko razem z bohaterami. Czułam ich radość, zagubienie, strach, a czasami zwyczajną, cichą tęsknotę za tym, co kiedyś było.

To nie jest tylko opowieść o miłości, ale i o wyborach, o tym, jak codzienność potrafi zmienić nawet najpiękniejsze relacje, i o tym, jak ważne są drobne gesty, słowa i obietnice, które składamy sobie nawzajem. Autorka w subtelny, ale bardzo prawdziwy sposób pokazuje, że nawet po latach można próbować odbudować to, co wydawało się stracone.

Muszę wspomnieć, że autorka znakomicie buduje napięcie w historii i gdy czytałam ostatnie rozdziały w oczach stały mi łzy. Dla mnie Colleen Hoover zawsze będzie mistrzynią w zapewnianiu sporej dawki emocji. Jej powieści za każdym razem pozostawiają mnie w osłupieniu i trudno mi się po nich pozbierać. Jeśli mam ochotę opowiadać o książce dosłownie każdemu i ją polecać, to wtedy uważam ją za naprawdę wyjątkową. Uwielbiam wszystkie jej książki, ale ta trafiła do mnie wyjątkowo mocno, tak jak i "It ends with us". Poruszyła coś głęboko we mnie, przypomniała, jak kruche potrafią być relacje, i jak ogromną wartość ma szczerość i przebaczenie. To historia, do której na pewno jeszcze wrócę. Jest piękna, wzruszająca i bardzo prawdziwa.

„Wszystkie nasze obietnice” Colleen Hoover to poruszająca opowieść o miłości, która zderza się z rzeczywistością. Quinn i Graham poznają się w trudnych okolicznościach, gdy oboje zostają zdradzeni przez swoich partnerów. Z czasem ich relacja przeradza się w małżeństwo pełne pasji i nadziei, jednak lata później przychodzi kryzys – niespełnione marzenia o dziecku, rutyna i narastający dystans.
Książka ukazuje dwa plany czasowe: początki związku i moment, gdy uczucie zaczyna gasnąć. Symbolicznym motywem staje się szkatułka z obietnicami, która przypomina bohaterom o tym, co naprawdę ważne. Hoover w realistyczny sposób przedstawia trudności małżeństwa, pokazując, że miłość to nie tylko uczucie, ale też codzienny wysiłek, kompromisy i zmaganie się z bólem.
To emocjonalna, szczera i pełna refleksji powieść o tym, jak łatwo stracić coś, o co się nie dba, i jak trudno odbudować to, co kiedyś było doskonałe. „Wszystkie nasze obietnice” zostają w pamięci jako przypomnienie, że prawdziwa miłość wymaga odwagi i wytrwałości.

W książce rozdziały na zmianę opisywały to co dzieje się obecnie w życiu bohaterów i co było 7 lat temu, gdy ich historia dopiero się zaczynała. Osobiście nie przepadam za takim stylem pisania, jednak w tej książce bardzo mi się podobał, ponieważ tematy poruszane w teraźniejszości były trudne, a dzięki mieszaniu ich z momentami, gdy lata wcześniej byli szczęśliwi znacznie ułatwia czytanie.

Nawet nie zamierzam próbować oceniać zachowania bohaterów, ponieważ uważam, że nie jestem odpowiednią do tego osobą. Tematy, które poruszyła w książce autorka nigdy mnie nie dotyczyły i mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała przez to przechodzić, więc choćbym chciała nie będę w stanie w pełni zrozumieć uczucia bohaterów, a co za tym idzie nie chcę oceniać ich działań.

Wszystkie nasze obietnice jest bardzo wciągającą lekturą. Opowiada o małżeństwie nie tylko z tej pięknej i wyidealizowanej strony, lecz przedstawia również problem, który można napotkać po drodze. W przypadku Quinn i Grahama tym problemem nie był wyłącznie problem z założeniem rodziny, ale brak rozmowy i działanie według rutyny. Książka wywołała we mnie całą gamę emocji. Jeśli zastanawiacie się czy przeczytać tą książkę, to ja wam ją polecam, ale też chcę przypomnieć, że książka porusza trudny temat, a co za tym idzie może nie być odpowiednia dla każdego.