Wizerunek Boga Ojca według przesłania s. Eugenii Ravasio w kontekście tradycji ikonograficznej

Książka stanowi wszechstronną analizę wizerunku Boga Ojca, stworzonego w 1994 roku pod wpływem zaleceń s. Eugenii Elisabetty Ravasio, włoskiej zakonnicy związanej ze Zgromadzeniem Sióstr Matki Bożej Apostołów. W 1932 roku spisała ona Orędzie, które, jak twierdziła, zostało jej przekazane bezpośrednio przez Boga Ojca. Jednym z kluczowych postulatów tego Orędzia było stworzenie wizualnego przedstawienia pierwszej osoby Trójcy Świętej.

Książka koncentruje się na badaniu teologicznych, ikonograficznych i historycznych źródeł tego przedstawienia. Wszystkie te elementy są postrzegane w kontekście szerszej tradycji kulturowej, która uwypukla zarówno klasyczne, jak i nowe elementy wizerunku. Te aspekty pozwalają na zrozumienie konstrukcji obrazu oraz sformułowanie jego głównych linii interpretacyjnych, takich jak historyczna sytuacja, znaczenie ikonograficzne i ideowy przekaz. Główną hipotezą stawianą w książce jest twierdzenie, że choć wizerunek Boga Ojca jest nierozerwalnie związany z przesłaniem Orędzia s. Eugenii Ravasio, to stanowi samodzielne i pełnoprawne medium komunikacyjne.

Wprowadzenie tego wizerunku według wizji s. Eugenii Ravasio nie tylko oznacza koniec pewnego zapomnienia o pierwszej osobie Trójcy Świętej, ale również inicjuje proces jej nowego odkrywania. Wizerunek ten nie tylko integruje dotychczasowe nauczanie o Bogu Ojcu i wpisuje się w historię ikonografii, lecz także wprowadza nowatorskie rozwiązania, otwierając nowe perspektywy w tym obszarze.