Wilczyce. Angielskie królowe

Kiedy w 1553 roku zmarł król Edward VI, Anglia stanęła przed bezprecedensowym dylematem – kto zajmie tron, skoro nie było męskiego następcy? Wybór należał pomiędzy Marią, córką Katarzyny Aragońskiej, Elżbietą, córką Anny Boleyn, a także ich kuzynkami: Jane Grey i Marią, królową Szkotów. Nie była to jednak pierwsza sytuacja, w której toczyła się debata nad rolą kobiety w angielskiej monarszej władzy. Czterysta lat wcześniej, Matylda, córka Henryka I i wnuczka Wilhelma Zdobywcy, miała realną szansę na objęcie władzy i samodzielne rządy.W średniowiecznej Anglii, między XII a XV wiekiem, trzy wyjątkowe kobiety – Eleonora Akwitańska, Izabela Francuska i Małgorzata Andegaweńska – pokazały, że potrafią skutecznie rządzić, nawet jeśli musiały to czynić, nie podważając otwarcie męskiego autorytetu. Zyskały przy tym niepochlebny przydomek „wilczyc”. Książka szczegółowo opisuje historie tych władczyń, badając zawiły paradoks, przed którym stanęły dziedziczki tronu Tudorów: jak uzasadnić, że królestwo może być prowadzone przez kobietę, skoro tradycyjnie mężczyzna był uznawany za przewodnika kobiety, a król za przywódcę narodu?Opowieść o królowych, które zmieniły bieg historii Anglii – Matyldzie, Eleonorze z Akwitanii, Izabeli Francuskiej, Małgorzacie Andegaweńskiej i Marii Tudor – to barwny opis ich zmagań zarówno z przeciwnikami politycznymi, jak i własnymi małżonkami. Dzięki swojej determinacji przyczyniły się do zmiany średniowiecznego spojrzenia na kobiecą rolę w sprawowaniu władzy, otwierając w ten sposób drogę na tron Elżbiecie I. Helen Castor wnikliwie rozpatruje, jak te nieprzeciętne władczynie wpłynęły na politykę Anglii, starając się odpowiedzieć na kluczowe pytanie: jak to możliwe, że w epoce, gdy kobieta była podporządkowana mężczyźnie, a król kierował całym narodem, to właśnie kobieta mogła objąć najwyższą władzę w państwie?